nauka o równości

Skoczyła na łóżko. W różowej firmowej bieliźnie sportowej oraz  w różowych butach. Lady Pink. Bogini Nike. Zaczęła poruszać lekko biodrami, wprawiając całe ciało w wibracje.
- Jestem Nike, cała Nike, pokonaj mnie, odepnij skrzydła.....
- Jak cię dorwę swoją zaczarowaną pałką zamienisz się w Niobe - zamamrotał zza telefonu, od którego nawet widok żony w bieliźnie nie mógł oderwać.
- Wiesz, że zastygam. A wiesz, kiedy zastygam? kiedy przechodzę koło wystaw sklepowych i widzę kobietę z charakterem. Czerwone usta w czerni. Fajowo tak wyglądam. A ty wciąż jesteś taki obojętny.
- Kochanie, gdybyś nie wyróżniała się z tłumu to nie ożeniłbym się z tobą.
- Ale po co to zrobiłeś skoro masz mnie w dupie?
 - Nie mam,  Jesteśmy kumplami
-  Aaaaa czyli mogę sypiać z kim chcę?
- Tylko z ojcem - rzekł syn, który wszedł nieoczekiwanie do pokoju - żaden dziad nie zabierze mi mamy.
- Tylko kobieta - roześmiała się.
- Mamo, ty nie jesteś lesbijką!
- Tak? a skąd wiesz?
Spojrzeli oboje.
- Wiesz twoja matka jest wyjątkowa.....wyjątkowo niemądra.
- Cała mama, zawsze żartuje głupio.
 - Coś muszę robić. Jak nie żartować to ćwiczyć, prawda?
- A książki, mamo?
- Aaaa słuszna uwaga synu.  Zatem wypad mi stąd, bo Kundera czeka. A wy gadacie. Głupoty jakieś...
Wyszli. Nie na długo. Drzwi się otworzyły.
- Przyniosłem ci kawę.
- Dziękuję kochanie.
Troska najwyższym dobrem rodziny.
Oto ona, kobieta specjalnej troski.


kupiłam czereśnie
by strzelać z pestek
w uparte wspomnienia
które straszą
widmem piękna
bo kiedyś przecież tak było
pięknie
kiedyś nie pamiętam
ale ktoś mi mówił
nie pamiętam kto
ktoś mówił
ze pięknie jest
więc pięknie musiało być
a nie jest
już nic nie jest
nawet kawa wystygła
smakując trupem upiornym
kością co stoi w gardle
bez szpiku
i słodzenia

nocną włóczęgą...

– Jak to jest, panie Jaskier? Czy coś się zaczyna, czy coś się kończy?

– Nie wiem. Ale jeśli ja tego nie wiem, to nikt tego nie wie. 

Wniosek: nic nigdy się nie kończy i nic się nie zaczyna.

A. Sapkowski

Wieczorami odpływam, gdzieś, gdzie nigdy nie powinno mnie być. A jednak idę. Płynę. Niesie mnie. Dźwięk. Struna. Światło księżyca. Pływam. Pływam, tam, gdzie nie powinno mnie być.
Coraz częściej zasłuchuję się w muzykę, zamiast w bicie serca, To dobre. Może smutne, ale dobre. Nie czuję przy sobie pulsu drugiego człowieka, ale czuję nuty. Odpływam. Niech cichną we mnie minione dni. Urojenia.  Mam ciepły koc. Z wełny. Z wyprzedaży. I nie muszę nim dzielić się. Nie muszę nic.
Gdzie te chwile, kiedy nasze ciała toczyły rozmowę, a my tonęliśmy w swoich oczach? Czas zmienił parametry i wypadliśmy za burtę. Zmysłowość zastąpiona kromką z pasztetem. Tyle wystarczy, by cokolwiek poczuć. Zabić głód. I nie wyczyścić zębów nitka dentystyczną.
To smutne. Ale dobre. Nie trzymamy się kurczowo. Wokół za dużo jest przykurczy. Choć ból nie jest zły, jest rzeźbiarzem cudownych twarzy. Idealne lice modelek są odrażające szpitalną sterylizacją. Pociągają jak lukrowane pączki w pobliskiej piekarni. Jeden gryz. Na zaspokojenie. Za duża ilość mdli. I nie ma w tych twarzach zakrętów, które w załamaniach chowałyby nieznane światy. Bądź wulkany. Dżunglę ze strasznymi potworami, albo kawałki nieba. Albo okruszki pizzy.
Wprawdzie alkohol też mdli, ale jest za to cudowną trucizną. I rozpuszczalnikiem nadbagaży. Nic tak nie ciąży jak emocje. Alkohol jest żywicielem sarkazmu. Napici drwimy z tego co nas bolało. I rysujemy zajadle wszystko w krzywym zwierciadle, by później, nad ranem, uchachni, upodleni, wszystko zwymiotować do muszli. Poszło. Jedno pociągnięcie spłuczki i nie ma.
Mistrzowie teatru iluzji. Sami sobie klaszczemy. Na odwagę i wiarę.
Tylko tak trudno spotkać człowieka. Takie to trudne. Zgrać się spojrzeniem, tą ciekawością schowaną pod powiekami, która wystaje rąbkiem błyszczącego pantofla i kusi. Zastygnąć w odbiciu wystawy i odbitego buta.. I pójść na kawę. Rozmowa dwóch obcych zupełnie osób. O życiu tak. Czy sztuce japońskiej.
Albo tak wsiąść do pociągu i rozmawiać z pasażerami. Zaczepiać pytaniami.
Znaleźć wizjonera, który barwami oświetli  studnię mroku. Nakreśli obrazy swoją interpretacją świata.
Biorę ołówki, kreślę linie. Poplątanie. To czas zamkniętych ramion. Zamkniętych drzwi. Obcy. Wszędzie obcy. Milczenie. Mur.
Zaciskam wargi. Nie wydobędzie się żadne słowo. Za dużo było powiedziane.
- Martwię się.
- Od kiedy?

"Wszystko będzie, jak być powinno, tak już jest urządzony świat."Bułhakow

Wyobraź sobie, że podchodzi do ciebie człowiek i mówi:
- Chcę tylko pogadać. Idziemy na piwo?
Co za nieludzkie zachowanie! Zboczeniec. Czego chce? Wymacać moją kartę kredytową czy szybki numerek w toalecie?  Choć tłoczymy się na wspólnych płaszczyznach zainteresowań to jednak to nie to samo. Jak przysiąść na rynku pewnego miasta do chłopaka co gra na gitarze i nucić gdy on śpiewa. Uwiązani do własnych norm oddalamy się od siebie. Coraz bardziej.
Odpływam. Nie czując już nic. Poza muzyką, która brzmi w słuchawkach.

.

kadr...:)

- Wiesz Mooniek, pewnego dnia wyjdę i nie wrócę. Zostawię was.
- A idź.
- A pójdę.
- Tato, nie mów tak, ty wiesz, że mama jest zdolna do wszystkiego.
Syn wtulił się we mnie.
- Nie możesz mamo, nie możesz.
Mogę, nie mogę. Nie chcę. Oto moja jaskinia, gdzie spokojnie mogę lizać rany. Odpocząć. Zaszyć się. Schować. Upajać się milczeniem. Mooniek ma wiele wad i jedną zaletę. Nie wymusza na mnie mówienia. Patrzy i nie powie nic. Padają słowa niezbędne w życiu codziennym. I nic ponadto. Cudownie dziczeję w swojej jakimi. Tylko dzieci wpadają do łóżka i tuląc się do mnie, zmuszają do mówienia. Ale z nimi dialog jest przyjemnością. Lubię ich postrzeganie świata. Tą dziecięcą dobroć i naiwność. To nie godzenie się na zło. I zapał. Tylko nie do odrabiania lekcji.
- Nie chcę....to za dużo!
- Musisz!
- Nic nie muszę!
- To mój tekst, dzieciaku, a ty musisz.
- No mamo...
- No córciu....
Córcia w końcu idzie i  cała nieszczęśliwa, zasiada za biurkiem. Ledwo rozpocznie odrabiać lekcje już jest umazana atramentem z pióra.
- Masz w tym talent wyjątkowy.
Zmuszona do samodzielności szybko rozwiązuje zadania matematyczne. Tylko jak pojawię się w polu widzenia włącza się:
- Pomóż ....
- Pieszczochu, sama dajesz sobie świetnie radę.
A potem siedzimy nad warcabami. Jeszcze jestem w stanie z nią wygrać, choć bywa, ze przegrywam. Takie przegrane są radością. Syn zaś, jak tylko upora się ze swoimi obowiązkami, zaszywa się z ojcem na kanapie i razem biją w Herosie kogo popadnie, wymieniając się przy tym uwagami co do postaci będących w grze.
Idylla. Tylko mnie coś uwiera i dusi. Nosi. Nadmiar energii postanowiłam zużyć w sporcie. Po lekturze Bokserka postanowiłam nie tylko boksować się z życiem, ale przede wszystkim kupić worek treningowy i rękawice.
- Moooniek! Mam!
- Znowu coś wymyśliła?
- Yhy. Chcę worek i rękawice i będę nawalać w garażu twojej matki.
 - Ok.
- Ok?
- Podoba mi się pomysł.
Umarłam? Jeszcze nie, ale budzę się. Chcę basenu i siłowni. Książek i wiedzy. I ciszy. I znalezienia własnej drogi. Nie tej rodzinnej, ale ponad własną jaskinią.
Coaching. Kolejna podyplomówka. Może.
- Złożę papiery do zakładu. Praca na taśmie będzie interesującym doświadczeniem.
- Masz czas na takie zajęcia.
- Chcę yamachę.
Chcę. To chcę to jakieś przekleństwo. Chcę motor i pojechać do Rumunii. Wolno jechać przez Słowację i Węgry. Podziwiać. Poznawać.
- Mooniek w Szentendre jest Muzeum Marcepanu.
- O!
- Nie: o!, tylko jedźmy gdzieś. Zobaczmy, Zagubmy się, Nie chcę żyć życiem jajka w opakowaniu.
Uciekam od ludzi, a niesie mnie w przestrzeń.

,to takie polskie :)

-

- Chciałaś 20 czy 30 deko?
- Co? Yyy,,,A gram nie starczy na skręta?
- Co?! Oszalałaś!  Jakiego skręta? o ciasteczkach mówię!.
- A skąd mam wiedzieć o czym ty mówisz?  Aaaa dobra, obojętnie.
Odłożyła telefon. W tym całym swoim zasmarkaniu zapomniała, że koleżanka wyszła na szybkie zakupy. Jak za komuny:
- Kawę rzucili. Lecę. Zajmę kolejkę.
Tu wyczaiły mega ciacha. Do kawy coś być musi i na osłodę też. Wyciągnęła z torebki lakier do paznokci i klnąc pod nosem, bo wciąż robiła mega zacieki, zaczęła nakładać świeżą warstwę na ubytki. Był to szybki retusz wytartego na spinaczach lakieru. Szlag, znowu telefon zadzwonił.
" Nie dadzą pomyśleć!". Tym razem był to  służbowy.
- Proszę, odbierz, bo mam pazury świeżo pomalowane - rzuciła w stronę Matyldy. Ta niechętnie oderwała się od papierów.
- Nie znoszę telefonów - mruknęła przechodząc gładko na słodki głosik - Proszę? ....Tak, już łączę.
Odłożyła słuchawkę.
 - Przynajmniej nie był upierdliwy - rzuciła w jej stronę i z powrotem zajęła się papierami.
Łucja machając palcami zaczęła kręcić się na fotelu. Upierdliwy....upierdliwe to jest życie. I kaszel, Znowu przyszła zima wraz z treningiem płuc. Nawet zapalić nie mogła. Miała dosyć.
- Pni Łucjo, dlaczego pani nie pójdzie do lekarza?/
- Pani kierownik, ale kto będzie pracował, skoro połowa pracowników jest na zwolnieniu? - mówiąc to podała pocztę. Kierowniczka nie zdążyła odpowiedzieć, gdy Łucja zniknęła jej z pola widzenia.
Weszła do pokoju, w którym pracowała,
- Wie pan co - rzekła do przełożonego - już wiem skąd wzięły się te dziury w sprawozdaniu rocznym.
- Tak?
- Przejrzałam wszystkie sprawozdania cząstkowe i jedno zostało błędnie podane. Niestety,  ale to pan robił to sprawozdanie i źle pan podał dane, i to jest ten błąd, który źle rzutuje na całość. -  Łucja w dalszej części wywodu wypunktowała szefa, pokazując brudnopis z jego błędnie wyliczonymi danymi. Szef spojrzał na materiały i  porównał. Zaniemówił. Pokręcił lewą końcówką wąsa. "Oj Łucja, strzeliłaś sobie w kolanko, a nawet w serce!" pomyślała widząc jego minę. W końcu wykrztusił.
- Te dane miałem od pani -szef poszedł w zaparte -Rozumie to pani Łucjo?
-Nie, nie mógł pan mieć tych danych ode mnie, ponieważ, jeszcze raz panu to tłumaczę, w tym czasie byłam na urlopie a ponadto część danych spłynęła w czasie mojej nieobecności, więc jak mogłabym je podsumować?
- To od pani miałem te dane! - zawarczał prawie już czerwony przełożony trzymając w trzęsących się już rękach materiały- od pani i proszę to sobie zapamiętać!Od pani miałem te dane!
- Acha, to interesujące. - Łucja spojrzała na przełożonego z wyraźnym niesmakiem - Oto siła przełożonego i odwieczna wina niewinnego pracownika.Takie to polskie, - Łucja wkurwiona wyszła, ale nie trzasnęła drzwiami. Ledwo doszła do stanowiska pracy rozbrzmiał się telefon.
- Proszę?
- I proszę zrobić korektę tego okresu! - przełożony rzucił słuchawką. Łucja poszła do kadr:
 - Jestem za stara, by robić mnie w wała. Nie chcę przedłużenia umowy.
- Ale co co się stało?
- Nic.
Wyszła wpadając na koleżankę:
- Ciasteczko?
- Bez flaszki, kochana, to dzisiaj nic mi nie wejdzie.

T.A. Flower Powieść o Zeldzie Fitzerald

niedzielnie

- Mooniek, kup półkę na przyprawy. Tu, taką nad stołem. Jaką chcesz.
- Sama wybierz.
- Eee tam, zaraz będziesz marudzić.
- Bo jestem od tego.
 - I tylko od tego.
- A ty nie masz gustu.
- Jakbym miała to nie wyszłabym za ciebie
- Jakbyś miała to nie mówiłabyś tak głupio.
- Czego? O półce?

angels

foto: Arte

foto: Arte 

a po wypiciu inki co zostało?

aautoportret! :)

foto:Arte

anioł czerwcowy , hahaha

zabawny jest znak Raka :D :P

(z netu)

Kiedy czuję się słaby

I mój ból spaceruje wzdłuż jednokierunkowej ulicy,

Patrzę do góry

I wiem, ze zawsze będę obdarzony miłością.

I kiedy rośnie to uczucie,

Ona tchnie ciało w me kości

I kiedy miłość jest martwa

Zamiast tego kocham anioły

                                               Robbie Williams Angel

Każdy człowiek ma swojego anioła. Każdy znak zodiaku ma swojego anioła. Anioły są wszędzie. Anielski jest świat. Tyle, że pełen burdelu. A one ogarniają go skrzydłami, zamiatają. Pilnują. Strzegą. Pomagają. Niestrudzone w wiarę w człowieka.

Czasami mam wrażenie, że anioły mieszkają w ludzkich istotach. W tych przyjaciołach, co nas strzegą i wspierają. W tych obcych, co potrafią być mili. I w tych mówiących prawdę. A potem ludzi bolą kręgosłupy, a oni się dziwią, od czego tak, od czego? A ten ból bierze się od schowanych skrzydeł, które gniotą ich z tyłu. Tą boleść, czasami, mylą z kopniakami w dupę. Jedno piętro niżej a jaka inna jest kwintesencja cierpienia.

w czeskim klimacie

                  Weszłam do wc i doznalam wstrząsu własnego istnienia. Wstrząsu anafilyktycznego. Mam w sobie Czecha. Czesi to śmiejące sie bestie. Tak napisał Hrabal odnosząc się do poczucia humoru swoich rodaków. Knedliki, piwo i rechot. Ze wszystkiego. Sztuką jest posiadanie dystansu do siebie jak i świata. Zamiast religii powinny być zajęcia z sarkazmu, autoiroinii, i popuszczania spodni w pasie.

 I bąków też, jak w filmie BFG Spielberga. Na marginesie mówiąć: BFG za cholerę nie zastąpi E.T. Nie ten palec. Choć piękne uszy.

Uczenie inteligentnego poczucia humoru, by nie było potem żenujących Szopek Noworocznych, powinno być sztandarowym punktem w nowej uchwale o systemie  Oświaty. I to byłby jedyny sensowny punkt. Zamiast krzyża -śmiech. I wszystkim żyłoby sie lepiej.

dwubiegunowy odlot

                  Ota Pavel przez szajbę wpisał sie w literaturę czeską. Był sportowiecem, komentatorem sportowym, który podczas olimpiady w Insnbrucku  dostał zajebistej szajby. Normalnie chłopu odwaliło. Koncertowy świr. Chciał podpalić budynek gospodarczy, by rozjaśnić mrok. Nie odbiło mu na tyle, by na męczarnie skazać zwierzęta. Wyprowadzał je z budynku: jedno po drugim, tyle, że plan spalił na panewce i został na tym przyłapany, choć to on chciał przyłapać Diabła.
 Ota musiał czmychać. Na boso gnał w śniegu. Daleko jednak nie uciekł.

                     Jak go złapali tak od razu trafił do psychiatryka. Tam napisał książkę. Później też pisał.  I napisal: "najważniejsze to pisać jakoś inaczej o tym dziwnym świecie". I sprostał temu niełatwemu zadaniu. Bo co fajnego może być w szarości? W bieli? W słońcu? W powtarzalności dnia codziennego?

                   On to wydobył. Wydobył skarpetki dla przemarzniętych stóp. W baśniowych koloroch były te skarpetki. Kto nie lubi baśni? Tam wszystko zamienia się w dobro i happy end. Nawet u braci Grimm. Chociaż Dziewczynka z zapałkami łamie me serce wciąż ,ale Andersen może też miał coś z głową, Może, Nie wiem.

sarkastycznie

W Szczecinie policjanci musieli przebrać się za aniołów. Założyli prześcieradła i dorobili sobie skrzydła. Chronili swą anielską mocą procesję Trzech Króli. Owsiaka chronić nie będą. Owsiak to gnida. Ale katolickie przebieranki są na wagę złota. A nuż ktoś chciałby rzucić się na trzech króli i zajumać dary, Tak więc oto policjanci ubrani w biel, zasiedli na konie i ruszyli w miasto. Zamiast pałki pewnie używali skrzydeł. A hasłem był Gabriel.

 - Tu Gabriel, tu Gabriel, rozróba na Rynku, łoimy innowierców skrzydłami!

Tylko ciekawe skąd mieli te prześcieradła. Ze swoich łóżek? Czy sam Kaczyńki dostarczył:

- Macie. Zostało po Lechu.

Kocham ten kraj. Po prostu kocham. Co wejdę na onet parskam w pracy jak koń. Nie ten trojański, ale ten z łąki. Wymiękam, po czym odpalam Konstytucję. Warto sięgnąć po nią. Poczytać. Zobaczyć co z niej zostało w dniu dzisiejszym. Cytatów dawać nie będę. Zbyt smutne. Jaro depcze po wszystkich, a jeszcze każą uznawać disco polo za twór kultury wyższej godnej promocji, bo przecież każdy słucha tych prostych słów i nut płynących wprost z serc Polaków. Trzeba ją promować, bo ona jest nasza, polska. Chciałam wyrzucić Chopina przez okna. Co będzie mi tu chłopina napindałał na fortepianie, nie w nasze to gusta ani nie nasza muzyka choćby mazurkiem ją zwali. Mazurek jest dobry, ale na Wielkanoc..

Rok temu pisałam, że największa klęską jest wybranie PiSu. Nie wiem kto głosuje na nich i lepiej mi nie wiedzieć. Lepiej niech oni oddadzą stery. Tylko komu? 

Komu bije ten dzwon. Nie bije on mężowi koleżanki. Odszedł w wieku, kiedy rozwija się skrzydła, bo ma się solidne podłoże, W obliczu śmierci nagle wszystko traci sens. Patrzę, jak ślionotok i burza myśli leci nad kolejną ustawą, zarządzeniem. Kogo to? Nie chce tracić życia i nerwów na coś, czego nie da się przeskoczyć. Jaki jest życia sens? Chyba nie praca i zabijanie sie z debilnych powodów, Odpłynęłam zatem w krainę diet. Len i dziurawiec będa moim wybawieniem i biszkopty też. Zaszaleję. Zawalczę o siebie. By móc wypić. A wypiję i pić będę za lepszą Polskę.

fantazja

Dwunasta. Po co mam wstawać z łózka? Z miliona argumentów, które są niczym, jak tylko niczym czy też bzurdnymi myślami, wpadam na ostatni. Konkretny. Rzeczowy. Siku!!!!! 

I lęcę i sikam i pluję krwią. Z ust. Tych wyższych. Posmak zamienił się w real. Tfu. Nie czyni to ze mnie Norwida. Nie czyni ze mnie to nic poza poranionym kawałkiem mięsa.

"Skowronek śpiewał - ja o świcie wstałem,

I czułem życie, i życie kochałem;

Lecz teraz zgadnąć nie mogę, dlaczego

Cięży mi niesmak, dziwnie pomięszany,

Jak woń fijołka świeżo rozkwitłego

I pogrzebowych kadzideł tumany.