w czeskim klimacie

                  Weszłam do wc i doznalam wstrząsu własnego istnienia. Wstrząsu anafilyktycznego. Mam w sobie Czecha. Czesi to śmiejące sie bestie. Tak napisał Hrabal odnosząc się do poczucia humoru swoich rodaków. Knedliki, piwo i rechot. Ze wszystkiego. Sztuką jest posiadanie dystansu do siebie jak i świata. Zamiast religii powinny być zajęcia z sarkazmu, autoiroinii, i popuszczania spodni w pasie.

 I bąków też, jak w filmie BFG Spielberga. Na marginesie mówiąć: BFG za cholerę nie zastąpi E.T. Nie ten palec. Choć piękne uszy.

Uczenie inteligentnego poczucia humoru, by nie było potem żenujących Szopek Noworocznych, powinno być sztandarowym punktem w nowej uchwale o systemie  Oświaty. I to byłby jedyny sensowny punkt. Zamiast krzyża -śmiech. I wszystkim żyłoby sie lepiej.

Śmiech ze wszystkiego? Hm, Ta dam! Mam! Czubaszek! Królowa żartu i dystansu, ale nie tego na 400 m z pałeczkami. Pałeczki, owszem, mogłyby być. o ile byłyby papierosami
Czubaszek nie umarła, ona żyje we mnie. W końcu każdy musi mieć swój krzyż, czubek znaczy się.
 - Mario, Mario, zrobiłaś mi zadymę w żołądku!.
To już wiem dlaczego wylądował we mnie helicopter. I dlaczego chce mi sie tak palić. Królestwo za dymka. Swoją drogą to dziwne, że ona nie była Czeszką. Ale to takie czeskie poczucie humoru. Była, ale urodziła się Polką.
Ciekawe skąd  Bóg pochodził. ...

I tak  oto moje wnętrze się śmieje, tyle tylko, że tego nie widać, bo tonie. Tonie w głębinach mroku. Niczym złoty dzban Greczynki na dnie Morza Jońskiego. Ale dzisiaj o tym nie opowiem.
Co można dojrzeć patrząc na morze? Pomarszczone wody, a nie to co leży na dnie. Im większe fale tym większy strach, więc komu sie chce nurkować? Aj, aj, aj... poleży sobie mój skarb, poleży.

             Hrabal choć spędzał czas z przyjaciółmi tak po czesku, przy piwie i to  "Pod Złotym Tygrysem" (Złoty Tygrys oto wschodni powiew: zamiast napierdalania rękoma w bambusa  kufel w ręku) to jednak cierpiał na samotność. Tak cierpiał, i cierpiał, aż trafił do szpitala i tak karmił gołębie, karmił z okna szpitalnego, że trafił głową o bruk. Filozof zapytałby się  czy to był przypadek czy konieczność? Może i psychiatra też. Ale słowa, jakie zawarł w swojej książce:„Ileż to razy chciałem wyskoczyć z piątego piętra, z tego mojego mieszkania, gdzie ból mi sprawia każdy pokój” , sugerują, ze jednak coś jebnąć musiało.
(" Zdarza się" - zza chmur rzekł Vonnegut. Ten to dopiero był prześmiewcą, choć  był Amerykaninem i to pochodzenia niemieckiego.)

             Wprawdzie gołębie są  w każdym mieście, ale takich  jak w Pradze, nigdzie nie ma. Aczkolwiek, jak rzekła bohaterka pewnej książki; "Wiesz, Jacques, naszemu światu brakuje miłości. Czasami wydaje mi się, że gołębie to ostatni kochankowie Paryża"  to jednak  czeskie gołębie są wyjątkowe, bo naznaczone są Bohumilem. A nasze ptactwo naznacza Mickiewicza na krakowskim rynku.
Bywa? Bywa. O rynku krakowskim też nie opowiem.

            Z pisarzy tworzących w Pradze nie sposób pominąć Kafki. Ale Franz nie miał poczucia humoru. Za to miał żydowskie pochodzenie i pisał po niemiecku.  Pewne dlatego był dziwakiem od zawsze. Niekochane dziecko nie umiało odnaleźć się jako dorosły w społeczeństwie, ale za to choroby potrafiły jego odnaleźć.  Uciekał zatem w świat literatury, a wszytko inne go drażniło. Miewał wstrząsy, wręcz anafilaktyczne, na ludzi, ale na nie na kobiety. Podobno nawet raz zakochał się, ale nic z tego nie wyszło poza pięknymi listami. Nie noszonymi przez gołębią pocztę. One wolą żarcie rzucane z okien. Ostatnim gestem.

Czesi nie lubili Kafkę, bo pisał po niemiecku. Zresztą na Kunderę też psioczyli,choć swój,  bo Milan pisał po francusku. Czesi to śmiejące się bestie. A bestia jest we mnie. Wielka. Choć nie koniecznie utuczona knedlikami. Choć chętnie utuczyłabym się nimi gubiąc się w Pradze w poszukiwaniu duchów przeszłości. Zatopiłabym się w tym poczuciu humoru i w tym klimacie odosobnienia. I w piwie też. Na tydzień,  na 7 dni, chciałabym zatopić się w codzienność czeską. W tą atmosferę zwykłości i niezwykłości.
I chciałabym kupić wiedźmę, taką zabawną na miotle z brodawką na brodzie, która śmiechem swym wybawiałaby mnie z kiepskich chwil uspokajając te fale we mnie. Odkryła to, co   jest we mnie cenne. Tym śmiechem swym. Tak po prostu.

Czeski rzeźbiarz: David Cerny - prześmiewca w rzeźbie, warto zobaczyć

A propos czeskiej literatury to wpadła mi w necie taka pozycja "Kacica" W obecnych czasach i przy układzie sił politycznych  powinna być lekturą obowiązkową. Dlaczego? Bo jak powiedział Szczygieł, wystarczy mały zamęt historii a natychmiast kaci lęgną się jak robaki.
Szkoła katów postanowiła przyjąć kobietę ...:)