pociągiem

             Na peronie stał tłum. Uciekłam w bok. Nie chcę czuć zapachu mokrych ubrań, nie chcę czuć zapachu człowieka. Odgrodziłam się książką. Dymem nie mogłam, niestety. Massive zabrał ludzki szum z mych uszów. Oto mój ogródek domowy ogrodzony tujami. Wyprostowałam się jakbym leżała na leżaku.

             Ryknęłam śmiechem (o jej jednak mam coś z cżłowieka) czytając jak Bakuła będąca jeszcze  siedmioletnią Hanią, narysowała wychowawczynię jako zwierzę, ale skoro pani była podobna do konia to nie mogło być inaczej. "Portret artysty w końcu jest jego widzeniem świata, a nie odbiciem lustrzanym'. Ciekawe jakby mnie postrzegała. Twarz kameleona. Ludzka, ale nie uczłowieczona. Z ryjem przy barze,  uparana czekoladą, z fajką w pazurach. Chyba sama siebie namaluję.

too much

się

-  A lubisz chodzić do przedszkola?
- Nie chodzę do przedszkola - oburzyła się Młoda - tylko do szkoły.
- O! a jaki jest twój ulubiony przedmiot?
- Deskorolka.

kadrem, słowem

“Niekiedy spo­tyka­my ludzi zu­pełnie nam ob­cych, 

który­mi zaczy­namy się interesować od pier­wsze­go wej­rze­nia,

 ja­koś raptownie, znienac­ka, za­nim choć słowem się do nich odezwiemy.”

~ Fiodor Dostojewski

Zaspane masto. Nie chciało budzić się. Szłam pustymi ulicami. Zprzymrozkiem pod rękę. Milczeliśmy. Bo o czym mówić? Cisza miasta była jak muzyka. Nie zaszczekał żaden pies. Tylko czasami zrywały się stada wron. Wzdrygało mnie. Znowu dusza została porwana?

do poprawki

"Możesz odzyskać utracone kawałki siebie, jeżeli je odnajdziesz i rozpoznasz"

J. Carroll

Zaplątałam się między pokojami, zaplątałam się między biurkami. Kosmos. Po głowie przemknął mi Pamiętnik znaleziony w wannie..
- Powiedz, że to jest nieprawda, to nie dzieje się - szepnęłam koleżance.
- Dzieje się...
- Niee!
-Tak!

dorastanie

"Lepiej nikomu nic nie opowiadajcie. 

Bo jak opowiecie – zaczniecie tęsknić"

Jerome David Salinger, Buszujący w zbożu

spal slowa jak swój płaszcz

ten stary, co wisiał

w nieotwieranej połowie szafy

gdzie elfy chowały się 

przed nami

albo ja je spalę

wraz z sobą

spalę wszysttko jak

ty spaliłeś swój płaszcz

wrzuciłam 

do pieca

na popiół

a elfy?

elfy też już dawno znikły

kochały ten płaszcz

(rozbawiłam Moonka :D P - zabrał mi kubek z kawą po czym stwierdził, z lekkim rozczarowaniem, że jest tam tylko kawa :d )

Pustka. Większa we mnie niż w mojej lodówce.. Pustynia emocji, piach zmęczenia. Patrzę na blok i oceniam go po wysokości, drzewo po sile gałezi a  pojazdy po prędkości. W każdym kawałku swojej percepcji dostrzegam cień śmierci. Uzmysłowiłam sobie, ze każdego dnia chcę odejść i każdego dnia zostaję. Bo zdążę. Jutro zdążę. I tak od lat. Aż boję się, że jednak nie zdąże. Nie zdążę jutro umrzeć.

A może zdążę?  Może zdążę dotrzeć choć do  chińskiej restauracji?

gdy...

"Spotykasz kogoś i nie wiadomo dlaczego, 

zatrzymujesz się właśnie przy tej osobie,

 a ona przy tobie.

 Zawsze warto się zatrzymać. 

Byłoby cudownie, 

gdybyśmy zatrzymywali się częściej."

Jacek Bławut

I dziękuję tym wszystkim,

 którzy pozwolili zatrzymać mi się przy sobie. 

Choćby na chwilę. 

a każda chwila jest dla mnie 

na wagę złota.

 Każda rozmowa ....

Arte

jeden krok

• Ból fizyczny i teoretyczna rozmowa są moimi jedynymi przyjemnościami – wtedy nie myślę o rzeczywistości mego życia…

• Dwa są tylko miejsca dla metafizycznych jednostek w naszych czasach: więzienie i szpital wariatów. 
• Jestem skończona, pragmatyczna, świadoma siebie hiperkanalia. Dlatego stoję przed wami, że wiem, co jest istotą Istnienia: metafizyczne świństwo.   z Witkacego

-  Arte, a ty nie masz depresji?

Spojrzałam na kumpelę zastanawiając się co by tu odpowiedzieć. Hm...Ostatnio czytałam artykuł na temat tej choroby i wszystko pasowało. Jak bóle do opisu nowotworu jakiegokolwiek organu. Nakładka sugestii. Karmienie jęczydła w sobie. Zbrechtałam. I podkuszona lewym rogiem swej piekelnej duszy odpowiedziałam:

pustka

lubię tak

lezeć 

z wyciągniętymi nogami

które nawet nie starają się ukryć

 żle obciętych paznokci

leżeć tak lubię

i patrzeć spod przymkniętych powiek

lubię tak

patrzeć na sufit,

gdzie cienie światem gardzą

i opowiadać tobie

co słychać

w mojej głowie

prozą życia też zanudzać

że oto znalazłam książkę, którą chciałam kupić

że śniło mi się znowu 'jakaś dziwna samotność w morzu

a tłum stał oniemiały

na brzegu tak stał i tak patrzył

 tak patrzył

jak patrzy się bez wzroku

szklany świat, 

wiesz, 

czujesz to czasami, prawda?

i widzę  twą twarz stygnącą w karcącym spojrzeniu

mistrzyni własnych monologow

wariactw

zabijania pustki alkoholem

odwracasz się

idziesz

bo cię nie ma

bo czy byłaś kiedykolwiek

a ja siedzę

i gadam sama do siebie

śmiejąc się,

bo czy zawsze wszystko musi byc na poważnie

zmęczona jestem zatwardzeniem

zmęczona jestem

jestem tak bardzo zmęczona

poczuciem pustki,

och, gdybyż tylko mogła

być ona

w mojej głowie

tylko
wgłowie

Arte

Rodzinka :)

Bo nie wszystko jest takim, jakim się wydaje, nie wszystko jest oczywiste i zrozumiałe. Ale jedno jest pewne.

To, że świat jest pokręcony, rodzi mnóstwo zła, okrucieństwa i chorych rzeczy.

Ale rodzi także przyjaźń, zaufanie, zrozumienie i miłość.

Tak mocną i szczerą, że pokona wszystko to, co wydaje się na pozór silniejsze.

Agnieszka Lingas-Łoniewska (z książki Szósty)

W pokoju dzieci rozległ się płacz Młodej, któremu towarzyszył tętent kopyt. Tak, to syn zbliżał się do nas. Nieoczekiwanie nastąpiła akcja pt "uderzyć i i uciec". Oddechem zaczęłam szybko obniżać ciśnienie. Centaur w końcu przybył.
- Dlaczego Młoda płacze? - zapytałam z zaciśniętym zębami.
- Bo nie trafiła mnie tylko kopnęła w krzesło.
- Aha. A dlaczego chciała cię kopnąć?
- Mamo to długa historia. Nie drąż.

Zapowietrzyłam się. Nie drążyłam. Powiedziałam, ze jeśli nie socjalizują siebie to nie będą grać na tabletach ani bajek oglądać.
Spojrzeli na siebie dziko, ale poszli kontynuować sprzątanie. Nałóg wygrał

Zapadłam w sen. Mój sen. Sen pełen dziwnych rzeczy. Sen bez snu. Mrok. Jasność. Spokój.


Wieczorem zapytałam się dzieciaków:
- No to cwaniaki, wymienicie ze dwa zespoły, które słuchamy z tatą
Cisza. Iguanki spojrzały i zanim zdążyły coś palnąć to Mooniek wystrzelił:
- Zespół Downa i zespół touretta!!!.
Ryknęłam śmiechem.
- No tak, to są te chwile, kiedy drę pozew rozwodowy.
- Ale jego składa się elektronicznie!
- Tak???
- Nie wiem.
- Aha. ale bez orzekania o winie.
- Wina już nie ma.
- Właśnie, dlaczego butla jest pusta?
- Bo wypiłaś.
- Ja nie piję.
- To tak jak ja
- Aha, to wciąż jest bez-winnie.


:Cztery czubki na 61 metrach kwadratowych. Z czasem może być już tylko śmieszniej. Mój mały kabaret. Tylko agawa brodata wciąż za szkła sklepowego się głupio uśmiecha, mówiąc, no kiedy mnie weźmiesz do domu, kiedy?

zdjęcie z netu