dorastanie

"Lepiej nikomu nic nie opowiadajcie. 

Bo jak opowiecie – zaczniecie tęsknić"

Jerome David Salinger, Buszujący w zbożu

spal slowa jak swój płaszcz

ten stary, co wisiał

w nieotwieranej połowie szafy

gdzie elfy chowały się 

przed nami

albo ja je spalę

wraz z sobą

spalę wszysttko jak

ty spaliłeś swój płaszcz

wrzuciłam 

do pieca

na popiół

a elfy?

elfy też już dawno znikły

kochały ten płaszcz

(rozbawiłam Moonka :D P - zabrał mi kubek z kawą po czym stwierdził, z lekkim rozczarowaniem, że jest tam tylko kawa :d )

Pustka. Większa we mnie niż w mojej lodówce.. Pustynia emocji, piach zmęczenia. Patrzę na blok i oceniam go po wysokości, drzewo po sile gałezi a  pojazdy po prędkości. W każdym kawałku swojej percepcji dostrzegam cień śmierci. Uzmysłowiłam sobie, ze każdego dnia chcę odejść i każdego dnia zostaję. Bo zdążę. Jutro zdążę. I tak od lat. Aż boję się, że jednak nie zdąże. Nie zdążę jutro umrzeć.

A może zdążę?  Może zdążę dotrzeć choć do  chińskiej restauracji?

gdy...

"Spotykasz kogoś i nie wiadomo dlaczego, 

zatrzymujesz się właśnie przy tej osobie,

 a ona przy tobie.

 Zawsze warto się zatrzymać. 

Byłoby cudownie, 

gdybyśmy zatrzymywali się częściej."

Jacek Bławut

I dziękuję tym wszystkim,

 którzy pozwolili zatrzymać mi się przy sobie. 

Choćby na chwilę. 

a każda chwila jest dla mnie 

na wagę złota.

 Każda rozmowa ....

Arte

jeden krok

• Ból fizyczny i teoretyczna rozmowa są moimi jedynymi przyjemnościami – wtedy nie myślę o rzeczywistości mego życia…

• Dwa są tylko miejsca dla metafizycznych jednostek w naszych czasach: więzienie i szpital wariatów. 
• Jestem skończona, pragmatyczna, świadoma siebie hiperkanalia. Dlatego stoję przed wami, że wiem, co jest istotą Istnienia: metafizyczne świństwo.   z Witkacego

-  Arte, a ty nie masz depresji?

Spojrzałam na kumpelę zastanawiając się co by tu odpowiedzieć. Hm...Ostatnio czytałam artykuł na temat tej choroby i wszystko pasowało. Jak bóle do opisu nowotworu jakiegokolwiek organu. Nakładka sugestii. Karmienie jęczydła w sobie. Zbrechtałam. I podkuszona lewym rogiem swej piekelnej duszy odpowiedziałam:

pustka

lubię tak

lezeć 

z wyciągniętymi nogami

które nawet nie starają się ukryć

 żle obciętych paznokci

leżeć tak lubię

i patrzeć spod przymkniętych powiek

lubię tak

patrzeć na sufit,

gdzie cienie światem gardzą

i opowiadać tobie

co słychać

w mojej głowie

prozą życia też zanudzać

że oto znalazłam książkę, którą chciałam kupić

że śniło mi się znowu 'jakaś dziwna samotność w morzu

a tłum stał oniemiały

na brzegu tak stał i tak patrzył

 tak patrzył

jak patrzy się bez wzroku

szklany świat, 

wiesz, 

czujesz to czasami, prawda?

i widzę  twą twarz stygnącą w karcącym spojrzeniu

mistrzyni własnych monologow

wariactw

zabijania pustki alkoholem

odwracasz się

idziesz

bo cię nie ma

bo czy byłaś kiedykolwiek

a ja siedzę

i gadam sama do siebie

śmiejąc się,

bo czy zawsze wszystko musi byc na poważnie

zmęczona jestem zatwardzeniem

zmęczona jestem

jestem tak bardzo zmęczona

poczuciem pustki,

och, gdybyż tylko mogła

być ona

w mojej głowie

tylko
wgłowie

Arte

Rodzinka :)

Bo nie wszystko jest takim, jakim się wydaje, nie wszystko jest oczywiste i zrozumiałe. Ale jedno jest pewne.

To, że świat jest pokręcony, rodzi mnóstwo zła, okrucieństwa i chorych rzeczy.

Ale rodzi także przyjaźń, zaufanie, zrozumienie i miłość.

Tak mocną i szczerą, że pokona wszystko to, co wydaje się na pozór silniejsze.

Agnieszka Lingas-Łoniewska (z książki Szósty)

W pokoju dzieci rozległ się płacz Młodej, któremu towarzyszył tętent kopyt. Tak, to syn zbliżał się do nas. Nieoczekiwanie nastąpiła akcja pt "uderzyć i i uciec". Oddechem zaczęłam szybko obniżać ciśnienie. Centaur w końcu przybył.
- Dlaczego Młoda płacze? - zapytałam z zaciśniętym zębami.
- Bo nie trafiła mnie tylko kopnęła w krzesło.
- Aha. A dlaczego chciała cię kopnąć?
- Mamo to długa historia. Nie drąż.

Zapowietrzyłam się. Nie drążyłam. Powiedziałam, ze jeśli nie socjalizują siebie to nie będą grać na tabletach ani bajek oglądać.
Spojrzeli na siebie dziko, ale poszli kontynuować sprzątanie. Nałóg wygrał

Zapadłam w sen. Mój sen. Sen pełen dziwnych rzeczy. Sen bez snu. Mrok. Jasność. Spokój.


Wieczorem zapytałam się dzieciaków:
- No to cwaniaki, wymienicie ze dwa zespoły, które słuchamy z tatą
Cisza. Iguanki spojrzały i zanim zdążyły coś palnąć to Mooniek wystrzelił:
- Zespół Downa i zespół touretta!!!.
Ryknęłam śmiechem.
- No tak, to są te chwile, kiedy drę pozew rozwodowy.
- Ale jego składa się elektronicznie!
- Tak???
- Nie wiem.
- Aha. ale bez orzekania o winie.
- Wina już nie ma.
- Właśnie, dlaczego butla jest pusta?
- Bo wypiłaś.
- Ja nie piję.
- To tak jak ja
- Aha, to wciąż jest bez-winnie.


:Cztery czubki na 61 metrach kwadratowych. Z czasem może być już tylko śmieszniej. Mój mały kabaret. Tylko agawa brodata wciąż za szkła sklepowego się głupio uśmiecha, mówiąc, no kiedy mnie weźmiesz do domu, kiedy?

zdjęcie z netu

ważką być

Czym się strułaś, lecz kefirem

Przysłowie ludowe

• Im bardziej człowiek się izoluje, tym bardziej natarczywi stają się nicponie i plotkarze
• 
  
• Kierkegaard

To już było.  Zmieszanie życia, obłędu, depresji i widma śmierci.  Trucizna duszy. Dopalacz intelektualny zawarty pomiędzy myślami.

Mooniek dziwi się, ze nie mam orgazmów. Sorry stary, mam je, ale jak myślę o śmierci. Napinam się jak struna, Wrzeszczę, opadam. Cała taka mokra robię się. Tak rozgrzana. Podniecona.
Tak, to jest to, to czego potrzebuję. Potrzebuję tego do życia, Uniesionej pokrywy od kanału śmierci. Ten zapach, on mnie nęci.

Powtarzalność przygniata, a wyjątkowość polega na innym zgryzie. Tak mówią kryminalni grzebiąc w kartotekach dentystycznych chcąc ustalić dane denata.

Plath z Sexton spotykając się na kawie z entuzjazmem omawiały różne rodzaje samobójstw. Musiały być to zabawne rozmowy. Jak umrzeć, by siebie nie uszkodzić. Własna kopalnia absurdu, do której we dwie schodziły, a pijąc kawę i wcinając słodkie pączki, z chirurgiczną precyzją rozcinały nitki życia.

 - No i popatrz, taka Woolf ...

W końcu to zrobiły. Zrobiły to, co zrobiła Virginia. Odeszły sobie. Ot tak po prostu. Można? Można.

A kto zabroni ?

uszyłam....

uszyłam ze zła spódnicę

z nitek nikczemności utkanych

żelazna zbroja 

na przemęczoną wątrobę

stopiła się z krwią

wyszłam

poza bramy

granice

w nicość

korzeni splątanych

miecze i światło

porażenie co przeszyło

oczodoły

nie

nie uchroniłam 

głowy

                        

                                                      Arte

http://arte1973.blogspot.com/2015/09/blog-post.html

wierszem

--------------------------

Potrafię opętać słowem, gestem

Nie potrafię jednak zatrzymać

Tego, co jest we mnie

Niech płynie rzeka

niespokojnych  nurtów

i rozbija się o brzeg

Potopione kaczki

cuchną swym rozkładem

no i już

A człowiek z mostu

miał silną wolę

rzucił butelkę, a nie siebie

tak pięknie

chlupnęło

a mogło piękniej

                                                Arte

---------------------------------------

zoo

Mooniek grał z Młodą w jej ulubioną grę. 

- No to teraz wymień zwierzątko na H...

- Ha,...ha...- Młoda uwielbia zawieszać się udając, że nie we - ha...wiem! - krzyknęła po minucie -hipopotam!

- Rany, Młoda a wystarczyło popatrzeć na ojca - ach, ten mój sarkazm.

 - Śmieszne, a może na mamę trzeba było popatrzeć, co? - odezwał się ojciec moich dzieci.

- Nie! - odezwała się córka- mama to gepard!

- To co? zoo?

- Za gorąco?

- Znowu kanapa? po moim trupie!

- Ja chcę do domu- odezwał się Starszy.

- A ja chcę do zoo, chcę do zoo, chcę do zoo- Młoda wpadła w trans.

- Dziecko, wyłącz się, na litość. Jedziemy.

Pojechaliśmy. To nie był stracony dzień. Było cudnie. Zabawnie. Starszy też się rozkręcił.

Mega pancerniki, hahahaha

przeklęte geny :D

" Nagle mnie olśniło. zrozumiałam, na czym polegają moje trudności. 

Miałam za mało doświadczenia życiowego". 

Sylvia Plath

Młoda siedziała w kuchni naburmuszona. Nie miała ochoty na na nic.

- Coś Cię boli czy nad czymś myślisz?

- Mamo, a Eliza powiedziała, ze dziewczynki noszą balerinki, a ja nie będę taka.

- Czyli jaka ?

- No taka jak inne, taka pięknisia,  bo ja chcę być sobą.

- Czyli kim?

 - Łobuziarą

Zachichotałam patrząc na córę. No nieźle. Skąd ja to znam?