przeklęte geny :D

" Nagle mnie olśniło. zrozumiałam, na czym polegają moje trudności. 

Miałam za mało doświadczenia życiowego". 

Sylvia Plath

Młoda siedziała w kuchni naburmuszona. Nie miała ochoty na na nic.

- Coś Cię boli czy nad czymś myślisz?

- Mamo, a Eliza powiedziała, ze dziewczynki noszą balerinki, a ja nie będę taka.

- Czyli jaka ?

- No taka jak inne, taka pięknisia,  bo ja chcę być sobą.

- Czyli kim?

 - Łobuziarą

Zachichotałam patrząc na córę. No nieźle. Skąd ja to znam?

Wprawdzie miałam nadzieję, że córcia nie wda się we mnie, bo latała w sukienkach, ale jak widać, siła genów przebija się przez wszystko.

- Ok. - odparłam z uśmiechem - Zawsze bądź sobą kochanie. Zawsze,

Dźwięk domofonu przerwał naszą rozmowę. 

- To pewnie do ciebie - powiedziałam do Młodej. Poszła niechętnie. Ten wiek dobija ją. Nikt ją nie kocha, nikt jej nie lubi, a wszyscy wszystkiego chcą. Kosmos.

- No dobra pójdę - doleciało do mojego ucha.

- Mamo, to była Lena. Idę na podwórko.

- Nooo...w końcu...

- Ale wezmę tela, dobra?

- A bierz, tylko gdzie go schowasz?

- Do tylnej kieszeni. Noszę go tak jak ty, mamo.

Przewróciłam oczami. No nie. Powiem więcej: jest tak samo leniwa jak ja i też zmarnuje potencjał. Czad. Chyba zacznę pić, by na to nie patrzeć. Ona zacznie pić, by nie patrzeć na mnie. Spotkamy się w Zadupiu Górnym na odwyku. Zachichotałam. Mądra to ja nie jestem. Nie, tak nie będzie. Ja się powieszę, a ona napisze książkę. Nie, tak też nie będzie. Będzie dobrze. 

- Młoda, telefon ci nie działa?

- Nie wiem.

- A nie upadł ci gdzieś?

- No upadł

- Aha.

Wzięłam telefon i rzuciłam nim o podłogę.

- Teraz to tylko to mogłam zrobić - odparłam widząc zdumione twarze dzieci.  Pozbierałam obudowę i baterię. Podłączyłam do ładowarki. Dziad ożył.

- O aj cię - wyrwało się synowi- ty to jesteś.

- A dlaczego miałoby mnie nie być?

Wparowałam do swojej jaskini. Do jaskini wparowała córcia. Rzuciła okiem na monitor. Cholera, zapomniałam, ze potrafi szybko czytać. Oglądać jeszcze szybciej, ale zdążyłam wyłączyć filmik.

- Piszesz książkę?

- Nie, jeszcze nie.

- A co piszesz?

- O tobie.

- Wiem, czytałam, hahaha, ale nikt tego nie przeczyta?

- Nikt.

- To dobrze. Kiedyś mówiłaś, że napiszesz książkę o nas.

- Rozmyśliłam się kochanie.

Zawsze się rozmyślam. Jestem jak moja córka.

ps...pozdro dla Młodej możecie zostawić - pokaże, że nikt nie czyta  :D