Weszły do kościoła. Strzelistość niektórych fragmentów zabudowy była niczym strzała wymierzona prosto w serce. Dożylne podawanie wiary. W środku panowała surowa cisza, ale jej sterylność była zaburzona duszącym zapachem. Zaświecone świece rzucały światło, które ocierało się o niepokojące cienie między którymi tańczyły cienie nadziei.
Zasiadły w ławce. W milczeniu wypełnionym wzajemną tęsknotą onieśmieleniem, kolano dotknęło kolano. Tak niewinnie, niepewnie, ale ocierając się coraz bardziej rozkosznie. Wciąż bojąc się na siebie spojrzeć, milczały, a w ciszy odnalazły się ich dłonie. I choć nadal nie miały odwagi spojrzeć na siebie to palce, łamiąc chwile wzrastającego napięcia, zaczęły się delikatnie głaskać, badać, splatać, pieścić, rozpoznawać linie papilarne. Był to jak akt odbezpieczania kodów miłości. W końcu na siebie spojrzały. Ich oczy zatopiły się w sobie. Między nimi przeleciała iskra zmieniając siłę oddechów. W zimnej świątyni zaczęła wzrastać temperatura. Aniołowie zdjęli aureole czyszcząc rogi wystające spod jasnej gęstwiny włosów.
Ich usta same połączyły się w lekkim drżeniu nasączonym pragnieniem. Pod wpływem własnego rozpoznania warg całowanie zamieniło się w zachłanną penetrację. Języki rozgrzewały zmysły, a dłonie, cztery te dłonie zaczęły lubieżnie błądzić, po udach, po piersiach, ocierając waginę, po plecach, jakby żądając w chciwych pieszczotach, każdego kawałka ciała dla siebie. Pożądanie przyspieszało puls. Rozpinając bluzkę, całowała szyję schodząc coraz niżej po coraz bardziej rozgrzanej skórze, a język wyznaczał drogę między piersiami. Westchnęła, odrywając się na chwilę, by spojrzeć w jej oczy. Całując jej usta, oczy, przygryzając ucho z rozkoszą zamruczała:
- Mam teraz przeogromną ochotę złożyć ofiarę, ofiarę z ciebie w imię miłości, naszej miłości, kocham cie tak okrutnie, i tak rozpaczliwie pożądam, do bólu ... tak chcę cię smakować, wypieprzyć, z twojej rozkosznej cipki zrobić rękawiczki ...
Ta roześmiała się lekko choć zachłannie przyciągając ją do siebie. Zmierzwiła włosy kochanki i zaczęła całować po jej twarzy. Oczy te cudowne oczy, usta tak pełne, spragnione, słodkie, nienasycone...Sacrum i profanum. Całując jej szyję, liżąc nieśpiesznie wygięcia szeptała, niczym słowa dalszej modlitwy:
- Chcę Twojej perły ...chce Cie całą tu i teraz...chcę cię posiąść, zawładnąć, zjeść, wylizać, poczuć na sobie twoje drżenie, jęki,..... - przerwała wstając nagle. Pociągnęła ją za dłoń. Pociągnęła za sobą
Wepchnęła do konfesjonału. Rozchyliła jej nogi, zatapiając twarz w miejscu ich złączenia. Ręce w pośpiechu, niecierpliwe zdejmowały jej spodnie. Opór postawił pasek, zerwała go niecierpliwie. Wygięła się podniosła pomagając kochance. Kiedy ubranie wylądowało obok, na ziemi, jej język wtopił się w cipkę, a dłonie kochanki we włosy przyciskając jej twarz bezwstydnie do pochwy. Wilgotność warg rozkołysała ich wzajemne zmysły..
Jakiś głos wdarł się obok:
- W imię ojca i syna i ducha świętego. Proszę księdza chciałem się wyspowiadać ze strasznego grzechu...
- Aaaaachhhhhh
- Wiem, ze zgrzeszyłem, to moja wina...
- Yyyyhgggg
On mówił, a one jęczały.
Nad grzesznikiem.
On też pojęczał, nad sobą.
Taka pokuta i takie rozgrzeszenie.
A zresztą czyż grzech nie jest rozkoszą ?
