Główkowanie

Mężulo w przypływie jakiegoś dziwnego przebłysku porwał dzieciaki na miacho. Fakt, ze chciał kupić kable, które przy ostatniej burzy dokonały żywota, ale i przy okazji chciał sprawić potomstwu radochę w postaci lodów kręconych. Jakby one same w sobie mało były pokręcone...

Dobrze, że chłop jest łysy, więc nie wrócił siwy.



Młoda schodząc ze schodów sklepu zmieniła swój plan podróży i postanowiła ostatnie schody pokonać nie na nogach, ale skoczyć sobie na główkę. I tak zrobiła. Siup - poleciała główką w dół.

Syn zamarł- nie śmiał się jak to zrobił przy karuzeli, kiedy Młoda z piłek wyskoczyła radośnie odbijając się wprost na głowę. Nie, tym razem wszystko zastygło mu w przełyku.

Mężowi serce stanęło, a wraz z nim reszta ciała, która będąc w szoku nie potrafiła niczego ogarnąć.

Młoda podniosła się i wpadła w wielki płaczo-krzyk.

Kabli nie było, lodów nie było, był tylko mega guz na czole Młodej.

Przybiła sztamę z płytą chodnikową.

I żeby choć to pomogło dziecku, ale gdzie tam.

Dalej doprowadza mnie do szewskiej pasji. Można do niej mówić, a ona swoje.

Dzisiaj znowu główkowała. Tym razem jej głowa badała strukturę dywanu.

Jeszcze parę takich numerów, a serce moje powie - dość, wysiadam.

Tak, tak, na pogrzebie tylko czarne róże, hahahaha.

Jedną nawet dostałam za życia.

Symbol śmierci.  Śmierci przyjaźni.

Bywa.

przekornie tak :P :), ale kawałek jest boski :))))

A na razie wysiadłam siadając na ławce.  Wokół były chmury burzowe. Położyłam się na dechach, by lepiej obserwować niebo. Córka huśtała się..
- Mamo co ty robisz? Ty wariatko jedna hahahaha.....
- Zluzuj się dziecino...się bujaj, bujaj.

Zdążyłyśmy uciec zanim pierwsze krople dopadły nas.





- Mamo ty jesteś taka kochana - syn po karate dostał jakiejś zajawki - kto by cię nie kochał?
-Dzięki, nie wiem, idź zapytaj się taty, on ci wszystko powie.

Poleciał.

- Tato a ty lubisz mamę?
- Czasami ...
 - Czasami to się z tobą nie można dogadać.
- Można.
- Nie można.
- Można.
- Nie można.
- No może czasami nie można.
- Hahaha, widzisz, znowu to nie. Mówiłem ci, że nie można



Wieczorem, oprócz czytania książek, mam swój rytuał dla dzieciaków, który bywa i też porannym, jeśli czas na to pozwala. Jest to gilgotanie, wyjadanie karków, zjadanie pięt potomstwu. Jestem maatkożerczynią.

- Mamo - zapytał się syn - a babcia też z tobą tak szalała?
- Nie synu, nie pamiętam, dlatego chcę wam dać popalić, byście pamiętali. By wam niczego nie brakowało...


A tego czego mi brakuje sama sobie wezmę. Wbrew logice ...

W końcu wiek sprzyja otwieraniu umysłu.

Aha i psze :)

tak musiałam siedzieć, jak w barze,

 a teraz - mam swój sprzęt :)))

królestwo dzieciaków

:DDDDDDDDDDD