Z początkiem jesieni, znowu popadam w histeryczny dół niewiary w siebie. Zatracam chęć wstawania, a zakładanie butów boli jak cholera. Oddech boli. Staram się płytko oddychać, ale nie skutkuje. Czuję  siebie. 
 Strach zaczął oplatać mnie niczym angielska mgła opadająca na łąki. Paraliż zdominował moje komórki. Gaszę siebie słowem. Zamykam powieki chcąc odgrodzić się od świata. Skoro ja nikogo nie widzę, może nikt nie widzi mnie? Zasypiam w miękkim fotelu histerii.
Oddech gubi mnie.

Mieszane zbyt długo oddechy zniechęcają, nudzą. Śmierdzą kłamstwem. 
Czasami lepiej samemu dmuchać i kreślić na szybie hieroglify przyszłości.. 
Uciekam.
Odechodzę od okna, by nie patrzeć. Fotel znowu pochłonął mnie.

Lubię wędrować w labiryntach absurdu. W taki wieczór, gdy wiatr krzyczy za oknem, zamykam się w lampce wina.  Pochałaniam płyn i ksiązki. Mieszkam w stronach. Pijanych skrawkach. 


- Proszę, nie rozmawiaj ze mną,  teraz, teraz mam w sobie tylko ciemną stronę księzyca. Ze mną, kochanie, rozmawia się na wiosnę. 

Odcinam się, chowam za papierosem. Patrzę jak  żarzy się w ciemnościach. Słońce wszechświata.


- Zakochałaś się? -córka wyrwała mnie ze stanu nie istnienia.
- Tak w Tobie! hehehe - zażartowałam.
- Ale ja nie chcę być lesbijką,..
Zachichotałam. Córka potrafi odpowiedzieć, co za dziecko.
- Bo co? -zapytałam się grzecznie i z ciekawości.
- Bo chcę mieć dzieci.
Zdziwona popatrzyłam na swoją 9-latkę
- Dzieci chcesz mieć?!, a weż, po co ci to draństwo?
Młoda roześmiała się i klepiąc mnie w nogę odparowała:
- Ha! a z ciebie, mamo, babcię zrobię !
- A kysz cholero!, ja żadną babcią nie będę, będe jezdzić na motorze i na koncerty! - będę robić milion rzeczy, pomyślałam
- No mamo, pokolenie trzeba przedłużyć!
- A weź dziecko, mało idiotów na świecie?
Młoda spojrzała na mnie ubawiona doszczętnie.
- Ale jesteś nieznośna - parsknęła.
- Nooo własńie, kochanie, a ty chcesz ze mnie zrobić babcię! Koniec świata...

Leciałam w szarościach przez las. Zmierzch wyciągał ręce dłońmi drzew. Gałęzie prawie muskały mnie w twarz. Czuć było jak napięcie rośnie. Powietrze mroziło, a gdzieś spomiędzy drzew widać było niekojące oczy. Połamany asfalt podcinał opony. Może to już czas i z cieni wyłazi zło. Zło, które wpatruje się, by przejąc ciało. Zjeść wnętrze i odziać ludzką skórę. Zamknęłam oczy na zakręcie. Dryfowałam w przestrzeń a tam, a tam już stał mały krzyż. Chyba bardziej przerażający od cimności lasu,
Zatrzymałam sie na poboczu. Zgasiłam światła. Gdzieniegdzie lśniły w oddali złe oczy. Zawsze mi towarzyszyszyły, Od lat je pamiętam, kiedy jako dziecko wisiałam na tylnej szybie fiata 125. Nakręcałam się strachem. Podniecał mnie.
Wziełam telefon pisząc sms: "Zaraz bedę".

-Czy  postawicie krzyż przy drodze jak zginę? - zapytałam mensza i przyjaciółkę po powrocie do domu.
Moniek zszedł ze śmiechu a kumpela rzekła, machając przy tym rękoma:
- Ooo taki wysoki, wiesz, na 4 metry, wiesz ten co jeżdzimy pod niego na rolkach.
- I będziemy piec kiełbaski? - do pokoju weszła córka, po minie której było widać, ze nie wie o co chodzi. Tym razem wszyscy dostali ataku śmiechu.
- No tak, i skończy sie jak zwykle na rodzinnym świętowaniu : grill, piwko i dobry humor- roześmialiśmy się.

Kiedy Mooniek zaparzył kawę, zasiedliśmy wszyscy do stołu: gra w Uno. Celebrowanie chwil rodzinnych oraz  wspólne granie stały się normą. Iguany zacierały ręce planując uwalenie ciotki w wojnie. Kopanie pod stołem było tajnym znakiem Indian. Mrugnęłam do syna. Kumpela wrzasnęła do Moonkaa:
- Już się ustawiają.
- No cóż, kochanie, tak zaczyna się wojna.

wieszem

omijam świat bez słowa

bo od słowa rodzi się

katorga

zasiadam 

na splecionych nogach

w milczeniu

jem bagietkę

z przedwczoraj

na okruchach

pisząc

nie

nie kocham

zakluczenie

- No dawaj rower do piwnicy.

- Nie, bo się boję...- odparło dziecko stojąc na klatce schodowej przy schodach wiodących do piwnicy - boję się ciemności.

- Tutaj jest światło, żarówka, złaź mi z tym rowerem.

- Nie rozumiesz, ze się boję?

 - Nie rozumiem, Młoda, przecież świat do odważnych należy. - odparłam z dołu.

- I co z tego? Życie gówno daje.- odparła córka

I nie zeszła. Weszłam na schody, wzięłam rower i sprowadziłam na dół.

 Moja córka nie sprząta. Na biurko odwieczny bałagan. Wiem, wiem Einstein wprawdzie mówił :

Jeżeli za­bałaga­nione biur­ko jest oz­naką za­bałaga­nione­go umysłu, oz­naką cze­go jest pus­te biur­ko?

ale przez przesady. Biurko, podłoga, szafki - wszędzie nieład. Inteligencja się kurna znalazła, no. 

 - Mówię ci, kiedyś nie wytrzymam i ci dupsko zleję, że zobaczysz- ryknęłam do Młodej zdenerwowana tym nieporządkiem w pokoju.

- Jasne - odparło dziecko nie oderwawszy wzroku od książki.

- Ty nawet nie wiesz na co twoją matkę stać!

- Wiem, wiem, na pójście do wc....

Spojrzałam na córkę piekielnym wzrokiem

- I to na dwójkę - dodała śmiejąc się.

Co za czort. Jak żyć, pytam się. 

- Dobra, masz godzinę i ostrzegam: lepiej to ogarnij.

Wyszłam.

Ti ti ti - zaterkotał mój telefon.

sms od Mensza:

- Babka od  ubezpieczeń mnie przegadała i będzie u nas, cholera

Sms do Mensza:

- Co się martwisz. Zrobisz kawę, jak dzieci nie będzie to zaliczysz..

Sms od Mensza:

- Jak będzie co ;P

Sms do Mesza:

- To kup sernik, to będzie co.

Znowu zapadam się. Potrzebuję przestrzeń, łąk, nicości na odnalezienie słów. Na uczepienie się wykrzyknika. Na huśtanie się na ogonku znaku zapytania.

Psuję skórę kolejnymi tatuażami, znikam.

Rozpadam się. 

 -Moglibyście mieć inną matkę.

- Mamy idealną!

- Psychole....

- czyli ma interes w przeciwności do piwa - rzekł syn.
- Nie,  w przeciwieństwie synu, mówi się w przeciwieństwie. - poprawiłam starszego klona.
- Aha, to znowu przekręciłem.
- No,  - odparłam z uśmiechem - mówisz jak twoja matka ....
- Czyli głupio? -zapytał się syn.

I ty Brutusie nade mną podniosłeś dłoń? ?????


Zapętlam się.
Zapętlam

W śmiechu też :D

wręcz przeciwnie

Jechałam autem. Żar budzącego się dnia przebijał przez szyby a ja przebijałam się przez dźwięki. Ten synchronizował się z kawą kasztanową. Przestała być taka słodka, a dzień przestał być taki lepki. Progresywny rock pozwolił mi oddychać.

W nocy znowu atak przygwoździł mnie do podłogi. Dwie godziny intensywnego umierania. Bez skutku. Nie mam wprawy w zdobywaniu śmierci.

Otóż kiedy Ibsen leżał nieprzytomny na łożu śmierci w otoczeniu najbliższej rodziny, pielęgniarka, która czuwała przy nim, wypowiedziała znamienne słowa: "Doktor Ibsen czuje się dzisiaj lepiej". Wówczas Ibsen podniósł się raptownie i powiedział: - Wręcz przeciwnie. I umarł

poniedziałkowy poranek

Koleś zjechał na nartach z K 2, a mi się nie chciało nogi wysunąć spod kołdry. Na K2 weszłabym, ale wyjście z łózka mnie przerażało. Świat oczadziałego miasta, te same ulice, pierdołowaci kierowcy, nawet pies na skwerku ten sam. I te same pijackie mordy pod sklepem. 
Co za obrzydlistwo. 
I jeszcze poniedziałek. Poranek.
W końcu wstałam,
 - AAA jak późno, za późno jest, nie jest za późno ....
Pobiegłam pod prysznic. Chwyciłam musli z mlekiem i wsiadłam do auta.
Wpadłam do pracy. Odpaliłam sprzęt, sprawdziłam pocztę oraz telefon. Znowu milion spraw.
Podeszłam do kuchenki. Otworzyłam szafkę. Sięgnęłam po kawę pomimo, że herbata z dziurawca uśmiechała się do mnie puszczając zalotnie oczko.
"- Nie, nie, dzisiaj jest poranek poniedziałkowy i potrzebuje silnego wstrząsu na przebudzenie, wybacz" - pomyślałam sypiąc trzy łyżeczki Tchibo do kubka. Włączyłam czajnik. Zasyczał dziwnie oburzony. No tak, nie ma wody. Chwyciłam go i poszłam do łazienki. 
Otworzylam drzwi i zamarlam. Na toalecie siedziala kobieta.Tak, tak, ze spuszczonymi spodniami. Inaczej chyba nie siedzi sie na desce. Raczej.

-KURWA!!!! - ryknęłam, nie ze ona ten teges, lekkich obyczajów, tylko tak z zaskoczenia, ze strachu, z szoku kompletnego przeklęłam tak szpetnie.

A jak sie tak wydarlam tak kobieta spadla na kafelki.
Bezwiednie. Jak lalka. Jebła i już. 

Bezruch.

Mój i jej.

- KURWAAAAAAA!!!!! - wydarło się z mego gardła, tym razem szeptem, z przerażeniem,

Stałam nie wierząc w to co widzę. Stałam lampiąc się na trupa.
Trup.
Zwłoki.
No trup! Martwa kobieta. Martwa natura.
Tylko durna mucha brzęczała przy oknie.

Zbladlam.
Oparłam się o framugę.
Zapalilam.
Jak? Skąd?  - poszło z dymem.

To moje biuro. Firma jednoosobowa.Tylko moje.
Cholera....

Martwa kobieta. 

Dzwonić po gliny czy szkicować?

Trup. Zwłoki. 

Skąd?

To ja? Nie ja! Ja???!
Jak? Jak? Jak?!!!

Znowu zapadlam.

Na utratę świadomości



.

zjazd :)

Córka przybiegła na moje łóżko i rozpłakała się.
- Co się stało? - zapytałam się przytulając dzieciaka.
- Bo ja chcę przebić uszy, ale się boję...buuuuuuuuu
- Chcesz przebić uszy? - zdziwiona spojrzałam na córkę - Ale masz czas, kochanie, masz czas...
- Chcę, ale się boję. Buuuuuu........
- To nie przebijaj teraz, tylko za rok, czy nawet później. Na spokojnie. Naprawdę nie spiesz się, masz czas..
- Mamo, ale ja chcę w życiu wszystko przeżyć ...buuuuuuu
Przytuliłam, pocałowałam i zaryczałam:
- A teraz późno jest i zombiak chce jeść, Dawaj mózg.
Płacz zamienił się w pisk radości. I to straszny pisk, na szczęście sąsiedzi nie wezwali policji.
W tym czasie wpadło drugie dziecko i oboje toczyli walkę ze mną. Po walce kombinowali jak spać ze mną. Bo tacy są. Dziwni są. Lubią mnie.
- A idźcie sobie precz, do jasnej cholery......
- Hahahahahaha
Pogadane.
Ale poszli, i ja też poszłam. Poszłam na poszukiwanie kawy porannej. Piję ją od rana i już piąty raz ją zgubiłam.O! jest! Znalazłam na pralce. Była już na półce z książkami, na parapecie, na wzmacniaczu i w toalecie też. Pewnie zostawiłam ją tam, gdy poszłam po karmę dla kotki.

Strach.
Strach u córki ujawnia się czasami na mega skalę. Wczoraj byliśmy w parku linowym i Młoda bała się zjechać na długiej tyrolce. Fakt, ze była na drzewie na wysokości pierwszego piętra, no może ciut wyżej i miała prawo bać się. Ale zrobiła z tego dramat na całą okolicę.
- Booojęęę sięęę, nie zjadę, mamooo, boję się...buuuuuu
- Kurcze, weż, nie tak cię dziecko wychowywałam!!!!- zaczęłam żartować.
- Ale ja się bojęęęę naprawdęęęę........
-Ależ ja ci wierzę, strach jest dobry, pokonaj go i zjeżdząj!!!
- Nieeeee,,,,,buuuuu......bo ja się boję, rozumiesz boję się........
-To kochanie wracaj, zejdź z trasy!
- Nieeeeee!!! buuuuuuuuu.........bo ja chcę zjechać!!!!
- To zjeżdząj!!!!!
- Nie, bo się boję .....buuuuuuuu...
- To wracaj!!!
- Nie, bo chcę zjechać!!! buuuuuuuuuuu
Gdy ten swoisty tenis słowny trwał, a ludzie będący na łące wczuli się w rolę gapiów (prawie poszły zakłady kto wygra) podszedł do mnie facet i konspiracyjnym tonem zaczął mi szeptać, że skoro córka się boi to mam jej nie zmuszać. Popatrzyłam na niego niczym król Julian na człowieków:
- Ale ja jej nie zmuszam, nie chce wracać, chce zjechać, ale się boi. Impas.
Nie zdażyłam nic dziecku powiedzieć gdy nadszedł instruktor.
- Może wrócisz? - zwrócił się do córki.
- Nie, bo  chcę zjechać .....buuuu....ale się boję....
- A jak wejdę do ciebie to przestaniesz się bać?
- Nieeeee, nie chcę......zjadę.....
 - No to zjeżdżaj - krzyknęłam.
- Nie, bo się boję...
- To wracaj!
- Nieeee! bo chcę zjechać.
- To zjeżdzaj!
I zjechała. Ludzie zaczęli bić jej brawo. Och, co za dziecko! Niedługo skończy 9 lat, a już wie jak show odstawiać.



- I co kochanie, pojedziemy jeszcze raz na ten park?
- JASNE!
- Moja krew!!!!

 laurka od siostry dla brata na urodziny :)

No bo ja tak muszę kląć i myśleć, i nie myśleć. Muszę cokolwiek. Rozumie pani? Taki jebany trans. Mnie się nie chce, ale w głowie mam wirówkę. Obrazy, słowa. Ja pierdolę. Wymiotować się chce od tej konsystencji. Stoję czasami w miejscu, czasami przysiadam wręcz i staram się polepić to w całość. Bo widzę i rozumiem więcej, tak na przestrzał widzę. Ale chuj, nie umiem z tego wyciągnąć sensu. Więc klnę. Klnę z własnej niemocy. Przerostu.
Przekleństwem mym jest inteligencja. Niewystarczająca by pokleić wszystko w całość, ale na tyle przenikliwa by widzieć więcej i rozumieć. I tak stoję i siedzę i leżę i wciąż mam obrzydzenie na widok człowieka. Nawet do lustra nie mogę spojrzeć bo tam też człowiek A społeczeństwo to idioci. Kretyni . A im większy tym bezczelniejszy. Ja pierdolę. Co jest? Jak  żyć? Drażniące strzępy komórek. Tkanki samonapędzające się. Nie znoszę ludzi.
Morawiecki, który potrafi bezwstydnie i z wiarą opowiadać nieprawdę o kraju i nie czuje przy tym zażenowania. Nie, on czuje dumę. Jak można tak kłamać bez odpowiedzialności? Tak mogą czynić tylko wariaci. Idioci. Ale tych zamyka się w szpitalach psychiatrycznych a  nie czyni się ludzi ważnymi w państwie. Choć w sumie jedynym jego kłamstwem było to, że taka sytuacja w kraju była, a tak naprawdę to jest teraz tak jak mówi.
Druga, Szydło mówiąca, że im się należy. Należą im się nagrody. Nam nic. My nie pracujemy. My, naród, dostajemy pieniądze od państwa. Zresztą pieprzyć politykę...bo każdego z PiSdowców musiałabym wymieniać. Bleh.

Ostatnio córka zajrzała mi przez ramię na ekran monitora. Była tam plejada posłów PiSowkich wraz z wodzem Kaczorem.

z internetu

- Mamo, a co to za żule?
- Toż to posłowie córeczko, posłowie...najważniejsi ludzie w państwie.
- OOOO bleeeeee
- Tak jak wyglądają tak myślą ....bardzo źle wyglądają i jeszcze gorzej myślą.

Szkoda, że ich, jak prezes SN, nie można odwołać ustawą na emeryturę, w końcu Konstytucja w tym państwie gówno znaczy...

A zresztą pieprzyć politykę...

Mooniek ostatnie wieczory spędzał oglądając Piłę. Wszystkie siedem części. Namiętnie patrzył na brutalne sceny. Co wchodziłam to wiadro ketchupu lało się na ekranie. Albo wybuch pozbawiał człowieka szczęki.
- To dla sadystów niespełnionych... -mruknęłam.
-Wiem ...- odparł z niepokojącą nutą w głosie.
Pewnego wieczoru przytargałam swoje dupsko z piwa. Zasiadłam przy mężu. A on wyciągnął  wiertarkę...
- Piła ? - jeknęłam przerażona - Chcesz mi mózg przewiercić ...
Zarechotał. Tak dziwnie.
- To samo pomyślałem, ale nie martw się kochanie, ty mózgu nie masz...
I zajął się naprawianiem jakiegoś ustrojstwa.
Pomyślałam, ze za taką obrazę powinnam go trzepnąć, ale tak właśnie rodzi się przemoc, a ja już niczego nie chcę rodzić. Wyszłam zaparzyć kawę.
 -Masz? - zapytał  się Mooniek, kiedy ponownie siadłam obok.
- Mam.
- Ale co masz skoro nie zapytałem się co...
- Aaaaa no tak, to nie mam....

Rano natchnęło mnie by wsiąść na rower i pojechać do biblioteki. Zeszłam do piwnicy, chwyciłam kłódkę, włożyłam klucz i kłódka otwarta. Szybko tak jakoś. Hm. Za szybko. Otworzyłam drzwi przeczuwając co zobaczę. A właściwie czego nie zobaczę.
Zajebali mi rower. Co za ..........Ale mnie trafiło, ale mnie wyniosło. Wkurwiona wzięłam rower męża i w te pędy na komisariat.
- Chuje zaybeali mi rower, aj!, przepraszam, ale no nie mogę, to pewnie te skurwysyny co przy klatce obok piją od rana do wieczora, bo za co piją, no ja nie mogę....ale jestem zła, wkurwiona, ja przepraszam, ale noż kurwa chcę zgłosić kradzież i włamanie.

Pół godziny na komisariacie. Złożenie zeznań.

- Nie mam papierów, tzn gdzieś mam ale jestem tak poirytowana, że od razu przyleciałam, zresztą w tym stanie nie znalazłabym...a jeszcze bym tych żuli dopadła i to ja miałabym sprawę karną....a swoją drogą to nic nie można zrobić, by przestali tam chlać? Dzieci chodzą i patrzą i słuchają bezmózgich...

Piękne osiedle, ale gówna się trafiają.

- Kurwa, jak nie macie za co pić to znajdź taką sama laskę jak ty, walnij jej dzieciaka i będziecie mieli 500 plus i na wódkę będzie,  a nie  kurwa mój rower zajebaliście ...
- Ale to nie my, odwal się....
- To się jeszcze okaże....

Wieczorem policjanci trzepali ich równo. Piękny obrazek. Mam nadzieję, że ten rower znajdzie się, a był wyjątkowy, jedyny, niepowtarzalny na ulicach tego miasta.


I jeszcze kurier z urzędu miasta obudził mnie po 7.00. Dramat.

Jak żyć, pytam się, jak żyć?




a tak pisałam o swoim cudnym rowerku http://arte1973.blogspot.com/2018/06/w-nutach-nieodgadnionych.html

puzzle

- Mamo, ty nie potrafisz układać puzzli - wrzasnęło moje młodsze dziecko.
Zanim zdążyłam w jakikolwiek sposób zareagować odezwało się starsze dziecko:
- Mama, ułożyła sobie życie i nie musi nic układać.
- Pfff - parsknęła  Młoda.

Zaśmiałam się.

Choć wcale mi nie było do śmiechu, bo czy aby na pewno ułożyłam sobie życie?

Czy można ruchomą materię, która z dnia na dzień zaskakuje wszystkim, ułożyć w jedną, spójną całość?

Odpadający tynk pokazuje to, co zostało zakryte przez lata. Dziury wpuszczają blask.

Skrobię ściany własnego życia.

Sny nabierają kształtów, ale już nie krzyczę. Wiem już, że to nie był sen.  Dwie osoby nie mogą śnić jednego takiego samego snu.

Stanę z nim twarzą w twarz i każe odejść. Nie może on tak całe życie przy mnie trwać.

Ale w nocy zasiadł na mnie upiór. Zabierał mi oddech, paraliżował mięśnie. Chciał coś mówić, szczerzył kły.

Bez paniki przeczekałam całe przedstawienie. Już umarłam kiedyś. Drugi raz nie umiera się tak łatwo.

w nutach nieodgadnionych...

Jadę swoim ukochanym rowerem po ulicy. Pogoda jest boska. Rower jest boski. W kolorze czerwonym. Red mocny. Widać w nim jeszcze pulsującą krew przelaną przez samurajów, czy też przez księżne w te dni. Zasłuchana jadę, bo słuchawkach Slayer nawala gitarowy song, więc robię piruety jadąc tak przez środek ulicy gnana dźwiękami i lovem płynącym z chmur i nagle w ten mój idylliczny świat wpada klakson. BIIIBIIIP!!!!

Sekunda zastygnięcia. Zamyślenia. Niemyślenia. Czucia. Nieczucia. OOOOOOOOKURWAAA!!!!!!!!!

AAAAaaaaaa o mało co nie spadłam z roweru.

 - FUCK TIR!!! na dupie mej....

Sekundy,   to były sekundy trwające wieczność. Momentalnie dokonałam, i to cudem, szybkiego manewru uciekając na chodnik, ale uciekałam na przeciwległy chodnik  wjeżdżając prosto w samochody, na szczęście stojące na poboczu. Szczęśliwie wymanewrowałam pomiędzy nimi i zatrzymałam się przed drzewem na skwerku. A mogła być kolejna blaszka.

Szybki puls, jeszcze szybszy oddech targały moim ciałem. Zapowietrzenie.

O ja pierdolę - pomyślałam i co?

Pojechałam na lody. Słony karmel. W końcu żyję. A potem pojechałam na stację benzynową na kawę. Taka zwykła, prostą, czarną. Ale cukier brązowy schowałam do tylnej kieszeni. Ne wiem po co. Na czarną godzinę nagłego zapotrzebowania słodyczy?

Zasiadłam na murku i patrzyłam na ten świat. Ile to ludzie marnują czasu na nic nie znaczące sprawy.  A ile już z nich śmierdzi. Poczułam obrzydzenie dla człowieka. Dziwna istota. Dwie ręce, dwie nogi, głowa. Bleh. Wyciągnęłam nogi i książkę. Zatopiłam się w świecie wymyślonych kreacji.

W plecaku dzwonił służbowy telefon. Nie odbierałam. Otarłam się o śmierć. Zatrułam się zapachem przepoconych istot, Dzisiaj z nikim nie gadam. Wstałam i poszłam po papierosy. Nie zabije mnie nic. Poza śmiechem. 

Telefon jednak nie pozwalał o sobie zapomnieć. Zaterkotał. Sms:
- Załatwiłaś?
- Tak.
- Jesteś Wielka!:D
- Szczupła brzmi lepiej :P

Odłożyłam. Kolejna sprawa odfajkowana. Założyłam słuchawki, włączyłam Slayera i wsiadłam na swój czerwony rower czując jak krew samurajów przelewa się pod moimi stopami.