dni są ..

"Dlaczego mnie właśnie przyszło brnąć przez to życie w tej uporczywej udręce?
 Ileż ja kroków uczynić muszę, aby dotoczyć się do wieczora i pochylić głowę ku litościwej poduszce?"

A.Osiecka "Neponset"

Znowu budzik wydarł się. Zawsze się drze. W każdy dzień tygodnia drze się tak. W każdy dzień tygodnia nie chce mi się wstawać. Zanurzać się w społeczeństwie. Dotykać ich spraw i problemów. Ocierać się o kanciaste słowa. 

Wstaję. Kawa, jakiś serek ( o jeszcze bez pleśni...) i mycie zębów. Rytuał poranka kończący się założeniem maski na twarz. Tylko jeszcze wystarczy usta pomalować i już wychodzę. 

Idę.

Człapię bawiąc się powietrzem wydmuchiwanym przez usta. Ja wódz indiański puszczam dymki na dymanie. Dymaj się mijany człowieku. 

Społeczeństwo - zbiór ludzi zamieszkujących na danych obszarze. Przypadkowe mieszanie się na ulicach. Sałatka bez reklamacji, choć zgaga piecze nieustannie.

Gdyby ode mnie zależało to wolę ocierać się o społeczeństwo po przez dotyk kartek książek. Ale za czytanie nie płacą. Czytanie w dzisiejszych czasach nie jest w ogóle opłacalne. Komercja zabija wolną myśl. Przetwarzamy tylko kasę na swoje materialne potrzeby.

Tej ułudzie poddałam się i ja. Wyprzedaże wypełniały moja duszę. Szata nie zdobi człowieka, ale jak fajnie popatrzeć.

Lepiej patrzeć na większość ludzi, niż słuchać.choć ich wygląd jest nieestetyczny, tłusty, to i tak lepiej patrzeć niż słuchać. Lepiej tak, tak lepiej.

Boję się ich. Tych ludzi. Ich słów. Ich gestów. Wyciągniętych ku mnie rąk. Ileż to czasu musi minąć niż rany się zagoją?

Wieki.

Może jak narodzę się na nowo, i narodzę i narodzę to tak już nic nie będę czuć, ze pójdę do tych wyciągniętych rąk, otulę się słowem, zasnę w cieniu człowieka.

Ale dzisiaj mijam bezdomnych, Romów, pijaków, emerytów, potrącana przez biegnąca młodzież. Klasa średnia jeździe autami do pracy, gdy wyższa jeszcze śpi lub ziewa przy porannej kawie z ciśnieniowego ekspresu, zaś ta niższa kasta już zapierdala przy taśmach, albo odsypia nocki w swoim barłogu.

Miasto po siódmej rano ma już swój rytm. Nieustanny. Trzeba wypić, zakręcić się, wyprowadzić psa, iść do szkoły, do pracy.

Poturlać się w misjach obowiązków i konieczności, by mieć powód na narzekań popołudniowych.

I picia.