....

Patrzę w tv, a reklamy krzyczą,łykaj leki na włosy, paznokcie, na wszelkie bóle, na kolana, na żołądek, na wątrobę,na kręgosłup, na serce, na kupę i na co tylko chcesz.  Mam wrażenie, ze dzisiejszy człowiek, bez medykamentów nie ma prawa istnieć. Świat toczy się tabletką.
Aż dziwię się, ze w ogóle żyję.



Tyle, ze  nadszedł ten czas, kiedy musiałam zostać klientką apteki.
Rano łykam więcej lekarstw niż jem na śniadanie. Przedsmak starości. Zanim w proch się zamienisz nałykaj się prochów.
Niestety muszę wspierać organizm, by nie stracić oddech. Taki czas gubienia procesu życiowego.
Wciąż walczę z sobą,  by nie  dostać pierdolca.
Kolano siada mi na głowie i niestety nie jest to joga.
Dół wziął sobie do towarzystwa astmę i zabawiają się moim ciałem do woli.
Skręcona w tańcu kaszlu i dziwnych myśli mam ochotę przestać istnieć.
Jestem zmęczona.

Byłam u biegłego sadowego na polecenie sadu. Badanie było efektem mojego oskarżenia ZUS o przyznanie mi za niskiego procentu uszczerbku na zdrowiu. Biegły przejrzał dokumentację, jak również zbadał mnie. Jego zdaniem nie wiadomo co jest z moim kolanem, ponieważ każdy wypis mówi co innego, a on ma swoja teorię. Jaką? Nie powiedział. Za to poinformował mnie, ze w moim stanie jeżdżenie na rowerze jest zabójstwem.
Ciekawe. To co mam robić?
Ortopedzi z kolei krzyczeli na mnie o pedałowanie, ponieważ ta forma ruchu jest dla kolan dobrym ćwiczeniem i pozwala na utrzymanie stawów jak i mięśni w dobrej formie.
Co lekarz to inna bajka. A gdzie jest prawda?
Po półtora roku wciąż jej nie ma.
Taki ze mnie skomplikowany przypadek.
Niestety biegły nie poinformował mnie ile i czy przyzna większy procent, choć mój lekarz uważa, że takie uszkodzenia są na poziomie  5 - 10% uszczerbku na zdrowiu. Natomiast powyżej są cięższe przypadki.
Wystarczy popatrzeć na tabele, by złapać się za głowę. Nieszczęście ludzkie nie ma jednak wymiernego procentu. Bo jak zmierzyć ludzka tragedie związane z utratą zdrowia. Przecież nie tylko cierpi ciało, ale również psychika. Odbija się to rykoszetem na bliskich.
Internista, przy ostatniej wizycie, powiedział, ze muszę walczyć, by nie zostać kaleką. Walczyć,by dostać świra. Psychiatra nie jest dla mnie, bo co jak co, ale ja dam radę. .
Tak, chyba w końcu zlecieć w dół.
By w dole zostać.

A dzieci pytają się, kiedy mamo ze nami pobiegasz, poskaczesz? Kiedy będzie jak dawniej?
Kiedy?

Wiem, wiem, jutro, jak zwykle, pozbieram się.

Tyle, ze po drodze coraz więcej tracę siebie.

Jak ptak, bez skrzydła.