z podwórka

Syn bawi się z kolegą na podwórku. Młoda huśta się na huśtawce. Popołudnie w słońcu na ławeczce.
Przyszedł chłopak, który chciał się z nimi bawić.
- Nie będę się z tobą bawić, bo nie jesteś moim najlepszym kumplem. Starszy to mój najlepszy kolega.
Chłopak nie poddawał się, ale kolega syna wciąż uparcie mówił: - nie.
W końcu determinacja zamieniała się w lekką agresję i chłopak machając rękoma chciał bić kolegę Starszego.
- No przestań, zostaw mnie - krzyknął kolega
- Zostaw go, słyszysz co ci powiedział, zostaw go - krzyknął syn podbiegając do nich- nie wolno bić. Zostaw go.
- Słyszysz zostaw mnie, uważaj to mój najlepszy przyjaciel i ma niebieski pas z karate.




Dobrze, że ławka była wkopana w ziemie, bo przykryłabym się nią ze śmiechu.

Po tej akcji chłopcy jakoś się dogadali opowiadając o jaszczurkach od płota do płota, które okazały się być węgorzami. Odpaliłam neta w telu i zaległam.

A potem przezywali się, bo chłopcy nie chcieli bawić się z owym chłopcem.  I znowu chłopiec chciał bić, ale tym razem Starszego. Syn nie dał się sprowokować:
- Nie wolno bić!!!

Nie wtrącałam się. Równolatkowie niech rozwiązują swoje sprawy. 

W domu córka będąc pod prysznicem, jakby zapominając że też byłam na podwórku, zaczęła swoją opowieść:
- A wiesz mamo, a kiedy Starszy bawił się z kolega to to to....- zaczęła się jąkać z emocji - to przyszedł taki człowiek pomarańczowy i chciał bić kolegę Starszego, wiesz....a potem Starszego....


Pomarańczowy człowiek, hahahahah, no fakt, chłopiec miał pomarańczową kurtkę. :)

Wieczorkiem przemówiłam do dzieci swych próbując omówić sytuację. Tak wychowawczo podeszłam do dzieci swych. Jakoś tak w klimacie
- Chłopiec chciał się z wami bawić, a wy nie chcieliście , wiec tak nie fajnie was zaczepiał Może nie miał innego pomysłu. A wy jak się czujecie jak ktoś z wami bawić się nie chce?
- Ale Marchewa była nie grzeczna. - krzyknęła córka. No, proszę, jaki anioł się odezwał ...

Rozmawialiśmy, i gadaliśmy- o mówieniu nie, przezywaniu, i nie zapraszaniu do zabawy etc.



---------------------


I serce mi zamarło w niedzielne popołudnie. Naprawdę straciłam oddech. Syn skakał z dmuchańca. Będąc na górze wybił się wysoko i opadł w połowie zjeżdżalni, wywróciło go , machnął nogami.  I więcej nie widziałam. Tylko te nogi w powietrzu. Wizja połamanego kręgosłupa zatrzymala mi serce na chwilę.. A ten smarkacz jeden mój kochany przyleciał szczęśliwy krzycząc:
- Aaaaaaaaaaa - tłumaczę: to okrzyk dziecięcej radości, więc :- aaaaaaaaaaaa, widzieliście to ?widzieliście to? dwa fikołki zrobiłem. Ale ryjem walnąłem hahahahaha
 - Ryjem to o mało ja nie walnęłam ze strachu.....




-----------------------
Poranek.


- To umyj ręce i zęby.
- A co to ja jestem jakaś stara ciota? Wiem co mam robić - odparował syn.

On lepszy jest niż kawa, tak mi otwiera oczy. E?!Y?!


- Szlag, szlag, jak mi brakuje ten nogi no nie mogę, nie mogę - wkurzona ryknęłam, bo znowu nie mogłam czegoś zrobić (znaczy stanąć na stołku i pogrzebać w szafie) -  chcę mieć swoje nogi dwie!
- Żeby znowu wpaść  do kanału? - odparował syn.
 - No wiesz co! - odparłam oburzona.
- No co, na żartach już się nie znasz?

I pozamiatało mnie ze śmiechu. Oj synu, mów do mnie, mów.