Parę dni.:)

Pewnego poranka Starszy, wskoczywszy na mnie, oznajmił:
- A kiedy będziesz ćwiczyć brzuszki?
- Bo co?
- Bo brzuch ci urósł.
I nie było, że boli. Robiliśmy brzuszki w różnych wydaniach.
- A teraz pompki!
- Żartujesz!
- Wiem, ze noga cię boli, ale załóż nogę na nogę, o tak - syn zaczął pokazywać na sobie- i możesz spokojnie ćwiczyć.
Zrobiłam 10 pompek i zaczęłam wąchać panele. Arcyciekawy zapach, nie powiem. A syn? Trzasnął sobie 30. Tylko zatrzepałam powiekami z wrażenia.
Następnie miały być przysiady, ale podarował mi, bo tego nie jestem w stanie zrobić oraz "jumpy", czyli skoki.
Potem trener zarządził skłony, wymachy rąk, następnie przeszedł na trening ciosów i bloków z karate.
I tu głowę mi wyrwało. Fajnie na to się patrzy, gorzej jak trzeba powtórzyć. Mieszały mi się kierunki, ręce, wszystko. Naprawdę dla dzieci to jest mega ćwiczenia- koncentracja, pamieć, opanowanie stron.
To nie jest łatwe.
- Mamo, spokojnie, popatrz- syn z cierpliwością tłumaczył - też na początku miałem z tym problemy.
Ale pomimo powtórzeń bloki blokowały się i wychodziło śmiesznie.
Córka w tym czasie zaczęła wyć swój najnowszy hit:
 - Nikt nie chce się ze mną bawić, nikt mnie nie kocha.
Po raz kolejny prosiliśmy, by się do nas przyłączyła.
- Nie, bo nie.
No cała Młoda!!!!
Kolejna seria ćwiczeń. Znowu pompki, brzuszki
- A teraz rowerek - zakomenderował syn - jedziemy powoli pod górkę ......a teraz szybko z górki.
 Padłam trupem a syn zrobił nad zwłokami odliczanie. Po japońsku. Do sześciu.
- Ile ćwiczyliśmy?
- Godzinę - wycharczałam.
- O to wiesz to była mała rozgrzewka.
- CO?!

Uciekłam do kuchni mówiąc, że obiad muszę zrobić. W końcu chcieli naleśniki.
O jak ja się ucieszyłam na widok patelni. Naprawdę.

W tym czasie doszło do walk plemiennych, więc dzieciaki rozdzieliłam każąc osobno im siedzieć w pokojach.
Wytrwali około pięciu minut i już kombinowali co by tu robić, by jednak razem być.
Niech żyją drzwi! - zamknęłam drzwi od kuchni. Muza włączona i niech dzieje się co chce. Nie mam sił.

W końcu zainteresowała mnie brak krzyku i wrzasku. Pozabijali się czy co?
Otworzyłam drzwi i idąc za głosem weszłam do dużego pokoju
I jaki widok zastałam?
Syn czytał Młodej książeczki. Między nimi było parę wybranych pozycji.
- A Starszy mi czyta - wydarła się cała szczęśliwa córa.
- Widzę. Fajnie masz, prawda?
- Mamo, bo ja lubię czytać.
- Super synu!

Jak chcą to potrafią przypominać ludzi. Jak chcą.





Wyruszyliśmy na spływ kajakowy. Dla Młodej był to pierwszy raz. Starszy z nami wcześniej pływał, nawet zaliczył małe podtopienie.
W sumie zastanawialiśmy się, czy Młoda wysiedzi i to bez marudzenia.

Spływ był na małej rzeczce wijącej się pośród lasów. Gdzieniegdzie łachy piasku zapraszały na postój. Z postoju korzystali ci co pili piwo, a lało się ono dość mocno.

Rzeczka nie była nudną wodą. Co rusz z wody wystawały korzenie bądź gałęzie, albo wielkie kamienie o które można wywrócić kajak.
I tak bywało, ku uciesze innych.
Woda była płytka, ciepła, więc zdobywanie doświadczenia w podtapianiu kajaka było nieocenione.

Nurt rzeczki był spokojny, bo i wody było niewiele. Dość często osadzaliśmy się na mieliźnie. Ponieważ Mooniek ma swoją wagę, więc to mi najczęściej przypadał zaszczyt wychodzenia z kajaka i pchanie go po wodzie. Spacer z kajakiem po wodzie. Naprawdę cudny widok.
Wchodzenie do kajaka jest sztuką, bowiem łatwo jest go wywrócić. Opanowałam tą umiejętność perfekcyjnie: rozkrok na łódką i myk tyłkiem na siedzonko. Tyle, że z buta wlatywało dużo wody, więc mieliśmy naprawdę mokro.


Ale co tam. Drzewa, fantastyczne kształty korzeni i chmur, kaczki pływające na wyciągnięcie ręki, ważki, które siadały na rękach bądź butach, czapce dawały tyle pozytywnych achów i ochów, że reszta była nie ważna.
Dzieciaki wodziły rękoma po wodzie. Potem latały po rzece. Cali szczęśliwi i mokrzy.
Czasami trzeba spłynąć. I to na maksa.

Jeden moment był nieprzyjemny. Młodzieńcy wpadli swoim kajakiem na nasz. Ręką uchroniłam głowę Młodej przed uderzeniem kadłuba. Myślałam, że połamało mi kości, ale nawet siniaka nie mam. Stalowa dłoń.

Po spływie można było piec kiełbaski, zagrać w siatkę plażową, wypić piwo. dzieciaki bawiły się na placu zabaw albo brały udział w zabawach organizowanych przez animatorkę.

Dzisiaj syn kończy osiem lat. Porwaliśmy go na pierogi z jagodami. W księgarni wybrał sobie książkę, a potem były lody. Tort będzie za tydzień. Wraz z prezentem.


Wszystkiego naj Mocarzu!


- Mieć takiego syna to....
- To sama frajda? - dokończył syn.
- Dokładnie!!!!


A córka, jak nie płacze to też wymiata.
I już, po dzisiejszym dniu, nie może doczekać się swoich urodzin.
Dla niej przygotujemy coś ekstra.
Mam plan.
Grunt to mieć plan.

tyle

Są takie noce, kiedy trudno jest o sen. Są takie myśli, kiedy trudno o cokolwiek. Chyba nie chcę już siebie rozumieć. Czy to zmieni coś? Nie sadzę.

Więc pewnie, swoim utartym zwyczajem, będę iść na żywioł. W ramach zasady: co doświadczysz to twoje. Ból oczyszcza duszę.

Spotkałam się ze znajomymi na piwie. Przypomnieli mi imprezę sprzed lat.

- Arte nie pije? Nie pije, bo karmi? Hahahahaha

No hahahahaha, śmieszne, doprawdy.

Broniłam się przez trzy godziny. Potem wytłumaczono mi grzecznie, ze po trzech godzinach to piwo przestałoby krążyć w mej krwi. A jak tak dalej pójdzie to córkę będę karmić piersią do 18-tki. A że fajnie grali....

O drugiej w nocy matka dzwoniła, ze córa płacze, a ja bełkocząc mówiłam, ze zasięg tracę.
Tańczyliśmy do ostatniej nuty.

- Babo! Ty o piątej nad ranem porywałaś mnie na parkiet!
- A trzeba było mi lać?

Na dobre wyszło. Wybawiłam się za całe półtora roku, a właściwie za ponad dwa lata, a córka zaczęła przesypiać noce.

Mocne cięcia potrafią ściąć genialnie. Zresztą, może czasami nie widać, że coś usycha i przyjacielska dłoń potrafi zdziałać cuda. Grunt to idealne zgranie potrzeb i celów.

metamorffoza

:DDDDDDDDD

Powrót syna .....

I nadeszła ta wielkopomna chwila, kiedy staliśmy na parkingu w oczekiwaniu na autobus. Słońce przygrzewało niemiłosiernie. Poszłam siąść na murek, który był w cieniu drzewa.
- Klapnij Młoda.
- Nie.
- Nie? bo co?
- A tam są mrówki?
- Pewnie.
- To nie siadam.
- Ale co ci mrówki zrobią?
- One gryza  i szczypią. Kiedy przyjedzie autobus?
- Patrz, już jedzie, tam, tam....
- Gdzie?
Złapałam Młodą i wygilgotałam. Uwielbia łaskotanie i żarty.
- A noski?
Były i noski.
W końcu autobus przyjechał. Moja matka wyrwała do przodu. Syn ledwo wysiadł, a ta się rzuciła na niego. Starszy wyrwał się i podszedł do mnie. Chciałam go przytulić, ale postawił się mówiąc:
- Nie tutaj, w domu.
No cóż ...skoro tak chce. Mężu poszedł po walizkę, a syn sięgnął do swojego plecaka. Wyciągnął zawiniątko i wręczył babci:
- Proszę babciu, to dla ciebie.
Matka rozpakowała prezent i uśmiechnęła się:
- Dziękuję wnusiu, naprawdę super prezent.
Co dostała? Mały obrazek Jana Pawła II. Padliśmy ze śmiechu. Agent jakich mało. Uroczy skurczybyczek.
W domu syn rzucił się na nas. Super jest przytulić do siebie dzieciaka. Stęskniliśmy się za nim strasznie.
- Zanim się obejrzałem już wróciłem.
- Tęskniliśmy za tobą bardzo.
- Bo wy jesteście panikarze.
Syn miał i dla nas prezent. Kartki pocztowe oraz zakładki do książek. Dla siostry fujarkę. Idealne wyczucie.
Wie, ze kartki pocztowe są u mnie zakładkami, a zakładki też się przydają, bo jednak wiele książek czeka na swoje pocztówki.
- A ta piłka jest dla nas- powiedział syn wręczając piłkę Młodej.
Dzieciaki znowu zaczęły szaleć, wygłupiać się, skakać. Radocha na maksa. A potem był wrzask i walka, bo Młoda chce mieć to, co ma brat. Życie wróciło do codziennego porządku. Krzyk, kłótnie i miłość.

Syn podszedł do babci :
- Babciu to dla ciebie. Jak podobał ci się prezent to kup sobie jeszcze coś ode mnie - i wręczył jej kopertę. Z pieniędzmi.

- Stęskniłeś się za siostrą?- zapytałam syna.
- Tak.
- To przytul mnie ..... - odparła Młoda patrząc na brata takim wzrokiem ....aż dreszcz przeszedł. Ma fajne oczy, oczy, które potrafią wiele wyrazić. Emocjonalne stworzonko. Zresztą syn też.
Nie dzwonił, bo nie chciał pokazać jak tęsknił.

- A chcecie usłyszeć przysięgę samuraja? 
- Jasne.
- Przysięga samuraja - syn zaczął mówić z pamięci - ja nędzny ogryzek, namiastka wielkiego samuraja siedzę przed Tobą wielki Szogunie, prosząc o chrzest. pragnę, aby cięgi, które spadną na me ciało sprawiły, abym stal się lepszym karateką i ćwiczył karate do końca życia.
- Wow super i co dostaliście cięgi?
- Nie, sen sei oblewał nas wodą i musieliśmy przyjąć nowe imię.
- Nowe imię?
- Noooo...ja nazwałem sie Szablozębną Kobrą.
- Hahahaahahahaha......

Potem syna wzięło na opowiadanie dowcipów. Okazało się, ze pokój dzielił z szóstoklasista, który mając telefon komórkowy czytał synowi kawały XXl, a wieczorami oglądali horrory. Przeszedł niezłe szkolenie.

- Opowiedzieć wam dowcip? 
- No, dawaj. - odpowiedziałam. Wow, to będzie nowość w repertuarze syna.
- Idzie zakonnica z kościoła do domu. Wywaliła się na ulicy i mówi:
- O Jezus Maryja
W domu ukazuje się jej Jezus i mówi:
- może ja mam ryja, ale za to ty masz krzywe nogi

Uffff takie kawały ....to niech opowiada.

- Chcecie jeszcze jeden?
- Pewnie.

I opowiedział ten;

Przychodzi Jasiu do spowiedzi.
[J]aś: Nie jadłem nie piłem lecz mam wielką winę bo całowałem dziewczynę.
[K]siądz: Całowałeś pewnie w czoło?
J: niżej...
K: Marny twój los, całowałeś pannę w nos?
J: Niżej...
K. Straszna twa rozpusta, całowałeś pannę w usta?
J Niżej...
K: Chyba tego nie przeżyję, całowałeś pannę w szyję?
J:Niżej...
K: Marny twój występek, całowałeś pannę w pępek?
J: Troszkę niżej proszę księdza.
K: Zbierzmy to wszystko w kupę- całowałeś pannę w dupę?
J: A niech będę potępiony, całowałem z drugiej strony
K: Młody niech cie gwizdnę całowałeś pannę w pizdę! Nie dostaniesz rozgrzeszenia, chuj ci w dupę do widzenia!

Zatkało nas. Śmiech schowany pod bluzki. I szok wymieszany z niedowierzaniem, który zamieszkał w szeroko otwartych oczach.

- No synu, no wiesz co? - chciałam być mocno oburzona, ale była cholernie wstrząśnięta, nie mieszana.
- Starszy, może jednak chodziło, ze całował w ją rękę, co? - rzekł mąż.
- Tato! w jaką rękę? - zdecydowanym głosem syn zaoponował - -on ją w pizdę całował!
Konsternacja nasza sięgnęła apogeum.
- Dość! - zareagowałam szybko - synu, opowiadaj co chcesz, ale nie wyrażaj się w ten sposób. 
I zamieniałam się w jeden krotki treściwy monolog.
- Nie chcę słyszeć wulgarnych slow. Rozumiesz? Nie chcę.
- No dobra ...

Zabraliśmy syna do mieszkania, by pokazać na jakim etapie jest remont przedpokoju.
- Wygląda jak piwnica.
- Dlatego przez ten czas mieszkamy i będziemy mieszkać u babci, wiesz.
- Ale ja chcę tutaj.
- My też, ale widzisz, ze to nie są warunki do życia.

Tak jakby u matki były...
Bo mieszkamy u mojej matki. Mam problem z internetem, matką, z sobą. Z ogarnięciem tego wszystkiego. Taki mały rozpierdol życiowy. Remont, noga, jakieś takie fatalne nałożenie się tych warstw, które zamieniają się w ubranko co dusi. Brak przestrzeni własnej. I planów urlopowych, jak nigdy dotąd.
Zaduszenie. Otwierając kolejne piwo myślę sobie niech to życie leci jak chce. Mam wyjebane. A taka postawa to droga do szczęścia. Myśli są jak kolce, wbijają się okrutnie. Nie myślę. Zamykam się. A matka czasami, nawet nieświadomie, próbuję mi udowadniać, ze jestem do niczego. W końcu szlag mnie trafił.
-Masz rację, beznadziejna ze mnie jest matka, weź sobie moje dzieci, weź.... przecież gdyby nie babcia to by zginęły, prawda? żoną, kurwa, tez jestem do dupy, jasne powinnam wam kurwa za wszystko dziękować, zawsze .....za wszystko .....przecież jestem nikim ....ot pierdolec.....ja pierdolę...
- Ale ...
Wyszłam trzasnąwszy drzwiami. Papieros palony w samotności najlepiej smakuje. Ona może gadać, ja siebie dołować nie będę. Dość tego. Zresztą bez wypracowanego dystansu i siły już dawno strzeliłabym sobie w łeb. A tak .....potrafię wypierdolić cały świat za okno.Życie cudem jest. cudownym, zaskakującym cudem.
A dlaczego jestem beznadziejna? Tym razem, bo siedzę przy kompie i piszę. To jest powód wylewania na mnie absurdalnych zarzutów. Więc nie pisze. Zabije i to w sobie. Dla ideałów bycia idealną.
- Lepiej siedzieć przy popierdolonych serialach, prawda mamusiu? O to jest życie. Takie zajebiste....
Prawo bliskości nie jest powodem dla wtrącania się do życia. A jednak te parę dni to horror jakiś ...Wciąż jestem punktowana. Aż do zarzygania.
- Znowu rozmawia przez telefon? - dobiegł mnie głos matki skierowanej do Moońka. Mojemu męzowi nie przeszkadza nic, mojej matce- wszystko. Przerwałam na chwile rozmowę z przyjacielem, z którym ustalałam co z Castle party.
- Masz problem jakiś? Co ciebie to obchodzi? Co?! Puknij się w głowę i pomyśl, co to za komentarz?!- i już mówiąc do kumpla- widzisz, mam być ich własnością. siedzieć i patrzeć na nich. nic mi już nie wolno. Półtora roku mojego zasiedzenia zamieniło ich mózgi w gówno jakieś. Ja pierdole i jak tu się nie napić?Wyjść nie mam jak, bo z kula nie będę popierdzielać, wiec siedzę i co i chuj, nie mogę nawet z ludźmi pogadać przez tela. ....ja jebię ....
- Arte wyluzuj ...
- Już mi przeszło ...przepraszam.
Nie nakręcam się negatywnymi emocjami. Bo i po co?
Zresztą ludzie wchodzą na nas na tyle na ile im pozwalamy. A uzależnienie, przez ta cholerną nogę, od matki urosło do czegoś, co mnie też z równowagi wytrąciło. Czas stanąć na nogi, odzyskać niezależność.
Nie jestem niewdzięczna, ale z wdzięczności nie pozwolę siebie deptać. Granice musza jakieś być. Czasami jakieś granice muszą być.
Zasiedzenie moje spowodowało, że jestem. Wciąż jestem w domu, dla rodzimy, na wyłączność. Jak nigdy. Ale widocznie to za mało. Apetyt rośnie w miarę jedzenia. Tyle, ze moje "ja" chce żyć.
Praca czy też wypady towarzyskie dawały wolność. Spotkania i rozmowy z ludźmi są niczym woda na młyn. Nakręcenie mega. Kontakt ze światem każe myśleć. Idee pozytywnie wpływają na życie.
Utrata wolności spowodowała zamianę energii na bezruch. Zamieniłam się w  trupa. Mechanicznego trupa z zasiekami na duszy.Nawet książki nie cieszą jak kiedyś.
Ale nie zakopię się.


A potem spotkała mnie kolejna dawka happy hours. Pobyt u teściów. Przecież nie mogłam odmówić wyjazdu. Matka też przyjechała. Wzięłam koc i poszłam zalec na słońcu. Cisza. Cisza potrafi być piękna. Nikt nic nie mówi. Trzy dni życia na kupie zamieniło się w prawdziwa kupę. Dusza powieszona na sznurku do prania. wystawiona na żer....
Ale od czego poczucie humoru jest? Zalewam nim wszystko.

I takie chwile są piękne. Naprawdę. Piękne, bo dają kopa to działania. Nie dam siebie zakopać. Za długo byłam trupem. Im bardziej mam pod górkę tym bardziej chce mi się biec. A że życie jest jedno to trzeba je chłonąć.
Zadzwoniłam do kumpeli.
- Wódka?
- Z tobą zawsze.

Do męża też zadzwoniłam.
-Patrz matka, kolejny telefon!
W końcu tetrycy są zgryźliwi ...

- Kochanie z okazji 10lecia strzelania przez nas samobója życzę Ci byś jakoś wytrzymał jeszcze tudzież znalazł sposób na przetrwanie ze mną kolejnych lat, czy jakoś tak. Dzięki za te lata.
- Zapomniałem o naszej rocznicy. To dzisiaj?
- Nie dziwie się- odparłam ze śmiechem - bo o czym tu pamiętać?







Teksty dzieciaków.

- Mamo a Młoda nienawidzi Jezusa- syn wpadł na balkon, a za nim siostra:
- Ja nie wiem jak go nie widziałam to go nie lubię.



- Starszy przeczytaj mi to mam robić ....- zwróciła się młoda do brata ze swoja książeczką.
- Kobieto, ja jem to nie przeszkadzaj. Potem ci poczytam....

- Synu, powiedz, co mamy ci kupić na urodziny?
- Nie wiem...wystarczy, że pozwolicie mi przeczytać książkę Kinga, tą, gdzie na okładce jest wilk a w oknie jest facet z bronią ...


Dzieci mają jakiś opór przed wyjściem na podwórko Zwłaszcza Starszy. Nie wiem o co chodzi, ale chętniej siedzą w domu, tyle, że ile można znieść ich walki i gry w piłkę. Młoda zresztą zaczęła o każdą pierdołę wyć.
Wyrzuciłam ich przed blok. Sama też siebie wyprowadziłam. Z synem rzucaliśmy piłeczka na odległość. Deszcz na nas kropił. Młoda sama kopała piłkę. To są super momenty. Jakby mi życie wróciło. Znowu będę z nimi bawić się na full. Ruch pozera czas i myśli.
Młoda podbiegła do mnie mówiąc:
- Wiem dlaczego płakałam. Brakowało mi świeżego powietrza, wiesz mamo?


I to jest to. Brak świeżości wykańcza. Nie ma co unikać otwartych okien.

Mloda

Młoda tęskni za bratem. Potrafi znienacka zapłakać dopytując się, kiedy Starszy wróci. Z synem do tej pory raz rozmawiałam. Córa podbiegła do telefonu:
- Kocham cie braciszku.
Po odłożeniu słuchawki zorientowałam się, że nie pytałam się czy zmienia bieliznę, czy dba o rzeczy, czy myje się a w szczególności zęby. Nic z tych rzeczy. Tylko jak się masz, jak się bawisz. A on lakonicznie odpowiadał: tak, dobrze. Nic a nic nie trajkotał. Jak zwykle zresztą.

Młodą zabieram na plac zabaw. Nie stawiam na rolkach, nie uczę jeździć na rowerze, nie kopiemy piłki, nie gonię jej, nie jeździmy na basen. Nie. Już nic z tego.Idę z nią do piaskownicy i tyle. Młoda grzebie w piasku, a ja sobie leżę na ławce. To po prostu zabija mnie. Więc leżę odpływając w marzenia, gdzie znowu biegam jak dawniej. Jak pijany pasikonik chłonę życie nieustającą energią. Ale niestety tak nie ma. Za to będą sądy, biegli i konsternacja lekarza - to boli? Nie, tak sobie wymyślam. Wszystko sobie wymyśliłam. Zawsze coś wymyślam. Światy, słowa, uczucia....Biegły psychiatra dostanie niezły materiał. A ja może łóżko w psychiatryku. Ja i biel ścian.Taki kosmos w kolorach niewinności. I wiadro prochów na zapomnienie. Nie myślenie jest błogością. Niestety ten stan jest poza moim zasięgiem. Znowu włącza mi się chęć ucieczki. Ucieczki od wszystkiego. Znowu dopadło mnie zmęczenie. Zanurkuję w książki. I odnajdę siebie. Na moment. Może. Chociaż po co ...A w nocy śnią mi się skoki ze spadochronem, na linie. W dol tak ...

"Lubimy towarzystwo, ale nie możemy znieść ludzi cały czas koło siebie. Więc gdzieś się gubimy, potem wracamy i znów znikamy w diabły."Jon Krakauer 

Przyjechała rodzinka z nad morza. Oni, co wakacje, zabierają przyczepę campingową i włóczą się po Polsce. Rozbili się 100 km od nas, więc nie było mocnych by nie wpadli na kawę. Choć tradycyjnie powinniśmy spędzić weekend na polu namiotowym włócząc się razem za dnia, a wieczorem czas spędzać przy piwku.
Ich opowieści i przygody są niesamowite. Poprawiają humor. Mam wrażenie, ze spotkałam bohaterów z książek Chmielewskiej. Rewelacyjni ludzie.
Rozbili się pod gorą. na szczyt nie weszli.
- Dlaczego?
- Bo ciebie zabrakło.
Tutaj jednak mnie nie zabrakło, wiec wyciągnęłam rodzinkę na spacer po parkach, ulicach, na zamek. Młoda złapała swojego 14-letniego kuzyna za rękę i nie puściła.
- A będziesz mnie nieść na barana? - zapytała się swoim słodkim głosikiem patrząc figlarnym okiem.
No, proszę, ta wielka nieśmiałość, a jednak potrafi okiełznać nawet nastolatka.
Jak go nie trzymała za dłoń to biegała jak afrykańskie dziecko za antylopami.

Na terenie zamku, w malej kawiarence, zamówiliśmy piwo za spotkanie, a dzieciakom szejki. Młoda część napoju wylała na siebie. Niebieskie plamy na różowej sukience.
- Mamo...
- Jejku, znowu? trzeba było od razu ubrać sukienkę we wzorki, a nie samej robić - zbrechtałam się. Naprawdę już nie reaguje na plamy. Nie warto....
- I ty tak ze stoickim spokojem to przyjmujesz?
- No ciociu, ale powiedz, co da jak ryknę? Plamy i tak będą, a Młoda z tego nie wyrośnie.
- No masz rację. Ale mnie to jeszcze irytuje.
Młoda wyrwała na drugi koniec kawiarenki do bujaka i coś gestykulując do gościa siedzącego przy stoliku coś pokazywała. córka przybiegła do nas, a zaczepiony facet przyniósł jej zabawkę do nas.
- Dziękuję.
- Ok.
Szczeny nam opadły. nie dość, ze poprosiła obcą osobę o pomoc to potem ukazało się, że naprawdę to był Anglik.
Po chwili radosnego bujania córcia ryknęła na cały głos:
- Ja chcę kuuuupęęęę! Kuuuupaaaa!!!!
Moje dziecko to przygoda. Jazda bez trzymanki. Mały odlocik.

Wracaliśmy przez park, gdzie była zachowana ostatnia brama. Kiedy opowiadałam o tym elemencie w systemie fortyfikacji miasta podszedł do nas człowiek, który przysłuchiwał się naszej rozmowie.
- Przepraszam, że przeszkadzam, ale czy pani przewodnik mogłaby odpowiedzieć mi na jedno pytanie?
Zamurowało mnie, a rodzinkę rozśmieszyło. Kiedyś pewnie wkręcałabym kolesia, ale teraz:
- Hahaha, nie jestem przewodnikiem, ale proszę, jeśli będę znała odpowiedz,to chętnie odpowiem.
Porozmawialiśmy na temat powodzi z 1997 roku i szkód jakie narobiła w tutejszych okolicach.

W drodze powrotnej Młoda wskoczyła na ręce babci mówiąc:
- A teraz tak mnie nieś do domu.

Po kolacji córka, rozbestwiona na maksa, kazała ucichnąć wszystkim i puścić muzykę. Zaprezentowała swój taniec, nowoczesny taniec. Nawet niezłe jej szlo. Co z tej Bestii wyrośnie? Któż to wie ....

41 LAT MINĘLO ....:)

Pierwsze czterdzieści lat dostarczają nam tekstu, reszta jest komentarzem Arthur Schopenhauer 



Moje życie zaczyna być komentarzem. No od roku, ale przybywa coraz więcej uwag zapisywanych na marginesie mej księgi. Komentarzy, które wnoszą coraz więcej cennych uwag. Cenniejszych niż dotychczasowa treść.

Urodzinki były cacy.  Kwiaty, szampan, morze życzeń i piwa. I telefony niespodzianki: jeden od Jasia z sanatorium, drugi od super kumpeli. I sms. I fb. No kurcze, aż łza zakręciła się w oku.

Wieczorem spotkała mnie kolejna niespodzianka -przyjaciel z rodziną przyjechał. I była bomba.
I to niezła.
Dwudniowa.
Reklamówka pustych pogniecionych puszek od piwa wciąż urzeka swoją objętością.

I ach te prezenty. Mąż zaskoczył. Kupił mi wypasiony depilator. Na mokro, sucho, z jakimiś bajerami.

własnie taki, o łoł :)))

Musiałam go sprawdzić. Włos spod pachy wydał mi się atrakcyjny.
Włączyłam maszynkę, przyłożyłam i :
- AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
tak sobie zaśpiewałam" 100 lat".

Na ból znalazł się trunek. Ale będzie, w ramach solidarności zajętych cycków, czekał na kolejną imprezę. Znaczy się kumpela karmi piersią, więc poczekamy, aż wróci jej rozum.

Dostałam Absynta!!!! :)))

A tak poza tym dostałam kasę oraz propozycję od kumpeli na wypad wakacyjny, by odetchnąć od wszystkiego. Cudowne zgranie. Wiem już, gdzie kasę puszczę ...Na bilet PKP.


Życie tak naprawdę jest chwilą i warto żyć i cieszyć się tym co jest. I brać co jest, bez zbędnych pytań. I doszukiwania się drugiego dna.

Naprawdę dotarło do mnie, ze mam wielkie szczęście. Rodzinę, która kocha i przyjaciół dla których nie jestem obojętna. To dużo. Naprawdę dużo. A właściwie wszystko, co oprócz zdrowia, człowiekowi potrzeba.

I tylko mogę dziękować losowi, za to, ze spotykam na swojej drodze ludzi tak niesamowitych i wartościowych.

Bezludzi świat wyglądałby nijako.

Nie wiem czym zasłużyłam sobie na takie morze szczęścia. Ale co tam. nie wnikam. 

Może sztuką jest wpaść w kałuże i krzyczeć: Morze! A może powstanie morze?

Warto zachować w sobie dziecięcą radość, albo obudzić ja w sobie na nowo.

Jedno zdmuchnięcie świeczek z tortu i już zrobiłam się tak stara i tak sentymentalna. 
Pewnie to, ten sentymentalizm, jest przyczyną kruszenia kości. Oto ząb czasu.

Ale warto doceniać to co się ma. I chronić. I dbać. Bo to w naszych rękach dokonuje się cud przemiany i wszystko nabiera innej, bezcennej wartości. 

Trzeba mieć otwarte oczy. Ślepcy potrafią złoto zdeptać.

Tak więc muszę wymienić okulary. By już niczego nie przeoczyć.


Przy kolacji rozmawialiśmy o wyjeździe syna.na obóz sportowy.
- Synek, kupuj co chcesz, masz wakacje, baw się dobrze. Aha, ale nam prezentów nie kupuj, chyba, że dla Młodej, hahahaha....
- A ile mam na dzień?
- Dyszkę.
- To nic jej nie kupie, bo fajne rzeczy są od 20 do 50 zł.
- A ja - wtrąciła się Młoda, kiedy śmiałam się z wyceny prezentu - jak będę w zoo to kupię Starszemu maskotkę, prawda?
Zaczęli się przekomarzać. Zostawiłam ich. niech rozmawiają między sobą. Bez nadzoru kapo.

Rano był do śniadania taniec w kuchni. Mój, niepoprawny, niezdarny, rozśmieszający dzieciaki do łez. Syn przyłączył się i wygłupiając się jak ja, odstawiał pląsy, natomiast córka wskoczyła mi na ręce. Można? Można. Trzeba!
Kocham te chwile. Tej radości znikąd. Chcę dzieci zarazić takim pozytywnym fiołem. Szaleństwem, co pozwala wszystko przetrwać.
- Wiesz kto to śpiewa? - maltretuję syna.
- Nie.
- To co ty wiesz o życiu chłopie?! Hahahaha, to jest Alphaville - Forever Young, kultowa pieśń lat 80-tych. Co za pokolenie ... - i  zaczynam śmiać się.

Uwielbiam  wygłupiać się z nimi.
- MAAAAMOO!!! DRĘCZ MNIEEE!!!!
Aaaaa i zjadam ich na żywca. Nie ma, że boli. Smakują wybornie i jak pięknie krzyczą- oj.

Syn skończył pierwsza klasę. Odebrał swoje pierwsze świadectwo. Wręczając różę, był pierwszym dzieckiem, co sama wychowawczyni podkreśliła,  które objęło panię dziękując za wszystko. 
Taki typ. 
Potem spakowaliśmy walizkę. 
- Nie chcesz maskotki wziąć?
- Chłopaki nie śpią z maskotkami!!! - Starszy oburzył się.

Wyszliśmy na autobus.

- A Młoda gdzie jest? Ona musi mnie pożegnać! - dopominał się syn. Po czym zaczął się śmiać:
- Ale ta małpa rogata za mną się stęskni ...

Kiedy czekaliśmy na autobus przyleciała matka z Młodą. Młoda objęła swojego brata, a on ją. Tulili się i wygłupiali do przyjazdu autobusu.
Oby tak zawsze było.

Buziaki, buziaki, i syn wskoczył do środka. Nawet nie pomachał. Pojechał.

Nikt nie płakał.

Bo i dlaczego?

Starszy będzie miał starych z głowy, a Młoda będzie miała ich na głowie. Układ cudowny.



Rozpoczęliśmy remont. W mieszkaniu powstał sajgon niemożliwy. Okres zmian. Wakacje rozpoczęte od młota i wiertary.

różnica w poziomie podłogi - 4 cm :)

Zadzwoniłam, po dwóch dniach, na obóz. Syn ma się dobrze. Bawi się świetnie. mają basen, treningi i wycieczki. Kibicują na meczach mistrzostw świata.

Nie chcieliśmy rozmawiać z synem, bo i po co? Niech bawi się dobrze.

Rozmowa może go wzruszyć. Nas też. Morze łez. Tralala.

Hm, wolę wzruszać się z innych powodów ...

Córka dopytuje się o brata. Tęskni. 
- Ja go kocham i lubię denerwować, wiesz kobieto? 
- Kobieto, wiem o tym bardzo dobrze.






- Mamo ja chcę malować farbkami.

Przygotowałam wszystko.

- ALE JA NIE UMIEEEEMMMM
- Umiesz. Namaluj cokolwiek.
- Nie umiem ....
- Umiesz. Wiesz co? Dziabnij co potrafisz, teraz wszystkie gnioty nazywają abstrakcją to wiesz- dawaj plamy. Potem pogadamy na ten temat
- Ale ty też coś namaluj.

Oto nasze dzieła:


Mój misio. Lubię misie.

Młodej dzieło.
- Córciu, co to jest?
- ZIEMIA WYBUCHŁA.

Syn chce jechać nad morze, córka w Beskid, ja marzę o Bieszczadach, a Tomasz jęczy - remont jest :)

Tymbark niczym wróżka?:)))

Dwa dni ...

Komunikacja międzyludzka jest podstawą dobrych stosunków. Czasami rozumiemy się z kimś bez słów. Czasami po długich rozmowach odnajdujemy porozumienie.
Lata dialogu powinny prowadzić do rozumienia wzajemnej mowy.
Powinny...
Ale z latami bywa tak, ze czasami mózg obumiera....
I każdego człowieka może to spotkać.

Rozmowy z moją matką stają się wielkim absurdem. Właściwie to zapytałam się męża:
- Czy ty nie masz dziwnego wrażenia, że moja matka jest coraz bardziej trzepnięta? By nie powiedzieć maximum pierdolus?

Mogę mówić do rodzicielki, mamusia potwierdza, ze wie, że dotarło i rozumie, po czym postępuje tak jakbym jej nie nic mówiła mając potem pretensje, że jej nic nie mówię.
Potrafi mnie wrzucić do studni szoku.
Gdyby mężu nie był świadkiem prowadzonych rozmów pomyślałabym, ze to wszystko co zostało powiedziane to tylko głosy w mojej głowie.
Ot, wiatr, co świszczy pomiędzy moimi uszami. Przeciąg robiący sobie jaja udając ludzką mowę...
Rozumiem, że mamusia przygrzała się nad morzem. Przygrzała się dość mocno, bo, o laboga, kupiła bilety na koncert disco polo. Wszystko zrozumiem. Tylko nie rozumiem dlaczego nie rozumie co do niej mówię. Więc sobie mogę mówić, choć właściwie nie wiem po co wciąż mówię.
Chyba nadchodzi czas przybijania wielkich szablonów w jej przedpokoju z datami "proszę pomóc".

- Mamo, to co? Idę teraz po Młodą i przyjdę z nią tutaj. Tak jak prosiłam, zaopiekujesz się dzieciakami, gdzieś tak do osiemnastej, bo chcemy opróżnić szafy, posprzątać. One niech latają, robią co chcą, ale nam nie przeszkadzają.
- Nie ma sprawy.
- Super. Dzięki.

Przychodzę z łobuzami do matki, a mamusi nie ma. Dzwonię. I co? Mamusia sobie przypomniała, ze musi odwiedzić kumpelę, przed jej wyjazdem, a potem leci na cmentarz, bo przecież rocznica śmierci ojca. Będzie po 18.00.
Fajnie tyle, ze o pomoc prosiłam dzień wcześniej, przypominając się już tylko w dniu remontu, by nie było. A jednak było
A grrrr..... mogła powiedzieć:
 - Nie! 
czy też:
- Może zaplanujcie na inny dzień, bo ja mam plany.
Mogła.
Ale to jest przecież moja mama, ha!

- Mamo, przecież cię prosiłam. ...
- Nic nie mówiłaś, o której i kiedy.

Nie nie mówiłam. Wcale nic nie mówiłam. Ja nigdy nic nie mówię.

I tak wciąż kot jest obracany. Nie ma sprawy - ojej, zapomniałam. Tyle, ze naprawdę może powiedzieć NIE.
Prosto i na temat. Ech...

- Idę dzisiaj do znajomych na kolację.
- Jak? Przecież prosiłam cię, byś Młodej towarzyszyła w czasie próby, bo my chcemy być na egzaminie Starszego, bo potem mamy spotkanie organizacyjne przed wyjazdem. I powiedziałaś, że nie ma sprawy.....
- Kiedy mi mówiłaś?
- MAMO!!!! Cholera jasna, masz mózg? Bo już zaczynam w to wątpić... W poniedziałek ci mówiłam, prosząc o pomoc, i po to ci wcześniej mówiłam, by wiedzieć czy masz plany czy też nie by nie było jak z poniedziałkiem, dżizas!

Matka zadzwoniła do znajomych, ze spóźni się, bo dzieci jak zwykle pokrzyżowały jej plany.
Zabić to mało.
Ale może by tak podgryźć tętnice? Stara metoda spuszczania krwi była dobra na wszystko.




Zapakowaliśmy się do auta i pojechaliśmy. Matka poszła z Młodą na próbę, a my na karate.
Syn zdał egzamin na 7 kyu. Żółta belka na niebieskim pasie.
Naprawdę wyrabia się.
Widząc jak robi pompki w tym swoim małym synku zobaczyłam mężczyznę. Taki chłop.

Potem odbyło się spotkanie przed wyjazdem. Słuszna była prośba, by nie dawać telefonów, bo dzieciaki, kierowane aktualnymi emocjami, będą dzwonić co chwila.

- Mamo, a ten mnie nazwał downem....
- Mamo, ale ja tęsknię buuuu, przyjedź....
- Mamo, a chłopaki opowiadają o duchach a ja się boję...
- Mamo,  a ja się topiłem, ale mnie uratowano....
- Mamo, a ja zgubiłem portfel ....

Straszne?
Chyba dla tych, co zapomnieli o swoich pobytach na koloniach.

W czasie rozmowy okazuje się, ze portfel leżał na stołówce. Dziecko wcale się nie topiło tylko chciało pokazać jak umie pływać nie mając tej umiejętności opanowanej. Chłopaki wprawdzie opowiedzieli kawał o duchach, ale już dawno spali. A sprzeczki między chłopakami to rzecz normalna i każda ze stron potrafi wobec siebie dziwnych epitetów używać, by za chwilę grać wspólnie w piłkę i to w jednej drużynie, bo taka komitywa.
Kto tego nie zna ten nie był na wyjazdach i jest dupa.

Synowi nie dajemy ani telefonu, ani tabletu. Pieniądze trafiają do wychowawczyni, która co dziennie będzie wydzielała odpowiednia kwotę.
I nie będziemy go odwiedzać, bo czymże jest 10 dni? No bez przesady.
Zero matkowania, zero ojcowania - niech radzi sobie sam. Basta. Czas dorosnąć.

Po spotkaniu zadzwoniłam do matki.
- U nas już koniec a u was jak? Kończy się próba?
- Oglądamy film.
- Film?! Jaki film?!Co ty mówisz? Jak oglądacie film skoro miała być próba?!
- Ale nie ma prób, jest film.
- My już tam idziemy.

Faktycznie jakieś dzieciaki oglądały film, ale nie było znajomych twarzy. Hm....
Mąż odwiózł matkę do znajomych, a w tym czasie  skończył się seans.
Powłóczyłam się po korytarzach  i znalazłam ludzi z tańca.
- O jesteście!
- No tak....
- Macie szczęście, były opóźnienia, zaraz zaczynamy próbę...
Opadłam. Ze zdziwienia, radości, mocy absurdu...
Młoda  szybko wskoczyła w przebranie pszczółki i wraz z innymi dziewczynkami wybiegła przed scenę. Światła wraz z muzyką zostały włączone, poszły dymy, a wraz z nim płacz jednej z pszczółek.
Stop!
Matka opanowała córkę.
Od nowa...
Prowadząca znowu ustawiła dwa rzędy "owadów", ale co stawiała jeden to drugi się rozbiegał.
Zaczynało być zabawnie.
W końcu udało się: Dziewczynki bzycząc i machając rękoma wybiegły na scenę. Młoda odstawiła taniec martwej pszczółki. Patrząc na widownię nie ruszyła nogą. Ręka też nie.
Syn popłakał się ze śmiechu.
Młoda nie tańczyła, bo nie chciała zdjęć.
- Jakich zdjęć? Dziecko, o czym ty dla mnie rozmawiasz, co?
- Nie chcę zdjęć buuuu, chcę loda.....
Nie dogadałyśmy się. Rośnie kolejne pokolenie bez wzajemnego zrozumienia?

Potem mąż zaciągnął mnie do księgarni.
- Zbliżają się twoje urodziny to wybieraj...
On jest taki kochany i romantyczny.
Wybrałam trzy tytuły, która rzekomo powinny być na półkach, a których, wstyd przyznać, nie przeczytałam.
Ale przeczytam.
Taj jak zrobię wiele rzeczy, które należy zrobić przed śmiercią.
Nie ma to jak umrzeć w pełni życia.





Córka wskoczyła na mnie krzycząc, ze jest słońce i trzeba wstawać. Zerknęłam na zegarek. Było parę minut po szóstej .....po szóstej. A!ła, godzina zabolała, zapiekła pod powiekami.Nakryła głęboko kołdrą.

- Słońce świeci, nie ma nocy, wstajemy.
- To wstawaj.
- Ty też.
- Mnie nie ma
- Mamo!!!!
- Tak jest dziecko idź i wołaj swoją mamę. Szukaj, szukaj ...
- Hahahahahaha, ty jesteś moją mamą.
- Tak?!
I śmiejąc się wygilgotałam, podroczyłam, wycałowałam córkę. Zresztą inaczej być nie mogło. Tak łatwo jest kochać dzieci o poranku.

- A co tam jest w tych pudłach na górze?
- Twoja siostra Klementyna.
- Hahahahahaha

- Mamo, a w nocy ptaszki śpiewały, wiesz. Dlaczego one nie śpią?
- Bo lubią rozmawiać.
- Aha.


- Mamo, a ty masz spódnice, sukienki?
- No coś tam mam.
- To załóż w końcu!
- Ale dziecko dzisiaj jest Boże Ciało, a nie boskie ciało. Hahahaaha....

Dobrze, ze syn wstał, więc nie było tematu. Jego też podręczyłam porcją gilgotek i całusów.
- Mamo! litości!
- Nic z tego, giń!
- Ahahahaha......przestaaaań....
Potem oboje ubrali się i nie mogąc u mnie wynegocjować bajek stwierdzili, ze lecą do babci. Ha! a idźcie, idźcie...
Oto moja zemsta na babci, za kręcenie. I na dzieciach też: za pobudkę.
Na dzieciach, bo może babcia wyciągnie je do kościoła.
A ja co? Kawa, muza i  "Marzenie Celtów". Dzień jak co dzień. Po prostu.
A mąż nadal spał snem kibica.
Błogi spokój.

Dzieciaki przyleciały wymigawszy się od śniadania i kościoła. Moonka zrzuciłam z wyrka. Po czym zrobiłam awanturę.
Wciąż o to samo - że nie idzie z dziećmi na rower. Że nie idzie z nimi zagrać w piłkę.
Bo ja siedzę.
No tak ....
Kurwa, niech no tylko ten ból mi zniknie....
A jak połamię kręgosłup to co?
Wszyscy będziemy leżeć.

I wszyscy legliśmy na występach w domu kultury. Młoda jednak zatańczyła coś. Machnęła i łapką i noga i biodrem. Byliśmy z niej dumni.

Występy trwały dwie godziny. Zakończenie tanecznego sezonu. Pożegnanie starszych tancerzy, co odchodzą do studium, na studia. Taneczne oczywiście. Atmosfera była nieziemska. Rodzina jedna wielka.

Młoda zasnęła szybko, a syn kibicował z nami Urugwajowi.

Czasami, pomimo nieporozumień, życie bywa piękne.

Starszy pomaga Młodej założyć buty. Nieprawdopodobne, prawda? :)))

Tym, co odeszli....

Na osiedlu jest sklep. Sklep ten jest ważnym punktem spotkań panów i pani obradujących od samego rana przy piwie. W prowadzonych dysputach mogliby zawstydzić niejednego posła, który wybiera, zamiast fotela sejmowego, pościel czy inną formę wagarów. A tu, proszę, obywatele od wczesnych godzin porannych do późnowieczornych prowadzą zacięte rozmowy. Temat ten sam co w kuluarach na Wiejskiej - co komu ukraść, by żyło się lepiej.

Alkoholu tam nigdy nie brakuje, za to widać ubytki w ludziach. I to nie dlatego, ze porzuciwszy nałóg zaczęli chodzić do pracy, oj nie.
Pierwsza odeszła pani. Zmieniła lokalizację  nie zgadzając się z ideologią panów. Tak się na nich wściekła, ze uciekła do małej skrzynki i zasypana ziemią udaje, że jej nie ma. Tyle, że chyba nie wie, że już nie udaje. Albo udaje, że udaje, bo podobno duch jej straszy pod wierzbą. Panowie pewnie odlaliby pod drzewem trochę piwa, ale każda kropla jest na wagę złota. I to tak, że kłócą się między sobą o każdego łyka. I o każdego bacha też. Tacy kulturalni. Aczkolwiek, już za mocno wstawieni, pod tym drzewem, odlewają się beztrosko.
Pani miała zwykłą historię życia z elementami tragedii, jakie zdarzają się, bo i taki jest los człowieczy. Miała męża i dwóch synów i pracę i dom i pieska. Piesek uciekł za suką, mąż zginął w wypadku, a wódka przytuliła zmartwioną skroń do siebie głaszcząc ją lekko co wieczór. Starszy syn stał się mężczyzną i zaczął pilnować domowego ogniska, a pani zaczęła wykazywać nierównomierne zainteresowanie osiedlowymi mężczyznami. W końcu  ile może przytulać sam alkohol?
Niestety młody, zdolny student zginął w wypadku i jego śmierć otworzyła bramy zagubienia. Tragedia jest dobrą wymówką, by przestać istnieć. By przestać istnieć człowiek sięga po wszystko.
Młodszy syn, bez wzroku starszego brata, popłynął także, ale w stronę narkotyków. Jednak, w przeciwieństwie do matki, ocknął się po czym wyprasował koszule, ubrał czyste dżinsy, spakował przybrudzony plecak i wyleciał do Anglii.
Kobieta została sama. Do domu sprowadzała mężczyzn, a matka jej przychodziła pod blok, taka zatroskana i gdzieś na krawężniku, niczym wróbla, dokarmiała swoją córkę.
Pewnego dnia nadmiar ideologicznych dysput popartych silnymi argumentami rąk zabrał panią na amen. I niech ziemia jej lekką będzie. Robale zresztą też. One są milsze od ludzi.  Zjadają do końca, nie rzucając obolałego ciała w siniakach.

Nie minął miesiąc jak kolejna osoba opuściła zwarte szeregi zszarzałych ludzi. Kobiety już nie było, więc padł facet. Jak padł tak cicho zrobiło się na osiedlu. Bo to był typ głośnego mówcy, który swoimi gromkimi "kurwami" płoszył dzieci. A że lubił głośno do siebie mówić to był zakałą całej społeczności. Latarnie tak nie świeciły, jak prowadził jego głos w ciemnościach.
Pił razem z żoną. On krzyczał, ona milczała. On bił, ona to przyjmowała.
Pewnego dnia w sklepie ona osunęła się podłogę. Zmartwił się mężczyzna i to bardzo:
- Wstawaj kurwo, nie rób pośmiewiska.
- Do kobiety mówisz. Zmień słownictwo człowieku. To takie przykre. Nic pani nie jest?
- Byyyy beeee gleeeee....
I żona przestała pić. Nie dlatego, że zmieniła koncepcję życia, tylko dlatego, ze choroba położyła ja do łóżka. Sparaliżowana leżała całymi dniami, a on całymi dniami dalej pił. Pił dopóki nie przyjechał syn. Kolejna awantura zakończyła się połamanym kręgosłupem. Ups, co za niezręczny wypadek, no spadł ze schodów. Sąsiedzi chętnie to potwierdzili. O tak, tak, wracał ze sklepu jak zwykle nasączony tak alkoholem, ze na schodach zostawiał mokre ślady, no  i straciwszy równowagę poleciał do tyłu. ...Prokurator jednak nie uwierzył.
Szkoda.


Alkohol bywa czasami piękny. Pięknie potrafi rozruszać duszę. Malować barwy życia. Układać myśli. I jest taki towarzyski. I zaskakujący. I smieszny. I potrzebny.

Ale niestety, alkoholizm bywa już tylko dramatem.


A ja miałam ostatnio super obiad: ciacho z truskawkami, malusi kawałek, bo przecież muszę dbać o siebie.
I do tego piwo.
Zimne, cudowne ochłodzenie.....

taki dzień ....:P

Dla niej wszystkie dni były jednakowe. A wszystkie dni są takie same wtedy, kiedy ludzie przestają dostrzegać to wszystko, czym obdarowuje ich los, podczas gdy słońce wędruje po niebie. Coelho




Zasłuchana w muzykę, zaciągnięta w sieć słów nawet nie zauważyłam jak godziny pomknęły do przodu znikając bezpowrotnie. W końcu wstałam przeciągając się z zasiedzenia. Zegarek wskazywał na godzinę trzynastą.
- Która?!!
Wylazłam z sypialni. Mężu uwalony dziwną substancją czyścił futryny. W całym mieszkaniu zapanował syf nieziemski. Ręce mi opadły...
Kto zrobił bałagan niech sprząta.

Wskoczyłam pod prysznic i pognałam na obiad do matki. Nie zjadłam za wiele, bo wiek mój nie sprzyja konsumpcji. Akurat tej konsumpcji, bo innym konsumpcjom sprzyja jak najbardziej.
- Ty jakoś marnie wyglądasz, dziecko drogie...
- Tja, jak całe życie ...
Rozmowa z matką otworzyła mi oczy. Ona wie jak mi podnieść ciśnienie, ech...Wysłałam ją za karę po syna do szkoły.


- Idziemy na fajkę?
- Ale na ławkę.
- Ale co? balkon nam urwało?
- Przecież kafelek nie ma.
- Co?!
Zdumiona poszłam zajrzeć i faktycznie posadzka balkonowa była goła. O, żesz kurczę.
Wprawdzie słyszałam burczenie wiertarki, ale nie sądziłam, ze tak szaleją na naszym balkonie.
Teraz musimy kupić nowe kafle. Mąż ciągnął mnie bezlitośnie po sklepach, a ja szłam opornie. Bo nie kafle mi w głowie ...Głowa jak zwykle w niebie marzeń, czy tam w chmurach tęsknoty.

- Trzeba było męża kopać? - zza sklepowej półki wyłonił się nieoczekiwanie znajomy.
- Stary, jakbym go kopnęła to by nie żył!
Rozmowa uatrakcyjniła przykry obowiązek zakupów, a przybita na grilla sztama zakończyła to nieoczekiwane spotkanie miłą wizją utopienia rzeczywistości. Ten powiew świeżości ocucił mnie na chwilę.
Siła nieziemska tkwi w ludziach. Bez nich nie ma nic. A jak jest to pustka i nuda. A mi się już nie chce ścian oglądać.

W przedszkolu poproszono mnie o pomoc w sprzedawaniu zdjęć dzieci. Fotki z sesji fotograficznej.
- Nawet wygodne krzesło damy pani.
No jak wygodne krzesło dają to jak tu odmówić?
Zgodziłam się. I będę tam tkwić w najbliższym czasie.


Chłopcy pojechali na karate, a ja wyszłam z Młodą na plac zabaw. Córka grzebała w piachu, a ja siedząc na ławce pod drzewem, które dawało cień wytchnienia, czytałam "Marzenie Celta".
Nagle z góry zleciało coś. Coś wielkiego, rozłożonego, strasznego, nieoczekiwanego. Wrzeszcząc:
- AAAAA!!!!!
wyrzuciłam książkę do góry i zatańczyłam, jednonoznie i w miejscu, słynny taniec wielkiej paniki. Az okulary spadły mi z nosa. Widowisko ujęło nie tylko dzieci, ale i dorosłych. Z głupim uśmiechem przeprosiłam mówiąc nieskładnie o zaskoczeniu nieziemskim.

Czy ja zawsze muszę być takim pajacem?

 - Mamo, a ty kiedyś kopałaś piłkę? - Młoda przybiegła do mnie z zestawem niepokojących pytań.
- Pewnie i to z tobą. Biegałyśmy, wariowałyśmy. Nie pamiętasz?
- Tak? - Młoda ryknęła z dziecięcą mocą zdumionego dziecka-a kiedy będziesz mogła kopać ze mną?
- Nie wiem, kochanie, pewnie nie długo...
Córka poleciała grać w piłkę krzycząc, ze chce zostać piłkarzem, gdy zadzwonił telefon.
- To co, jedziemy w góry?
- Kurde nie mogę jeszcze. Noga nawala. A twoja ręka jak? już spoko?
- Do dupy, ale mogę przynajmniej chodzić, hahahaha
- A ja, wiesz, pozazdrość, mogę rękoma wiele rzeczy robić hehehehe
- Weź babo jago, hahaha, to spotykajmy się na małe co nieco to pogadamy.
- Ok ...
No tak, czas ruszyć tyłek na odzyskanie siebie, a tu wciąż dupa. Ech...

A potem rykoszetem dostałam w twarz od koleżanki, która przyszła na plac zabaw. Zabiła z piskiem pająka, który próbował pozwiedzać moją szyję. Nie ma to jak maseczka z truchła.
W  końcu przeniosłyśmy się na inna ławkę opuszczając cień pajęczego drzewa, bo ile można krzykiem stresować dzieci? W spokoju pośmiałyśmy się z zakręcenia własnych pociech. Szczyt pogubienia? Zgubienie kaptura od kurtki w drodze do szkoły.
Dzieci to zdolne bestie, naprawdę.

Wieczorem okazało się, ze mój idealny syn zgubił wiersze, które miał nauczyć się na pamięć. Kartki wcięło tak, że przekopywanie zeszytów, tornistra, książek nic nie dało. Trudno. Poniesie konsekwencje własnego zakręcenia.  Ewidentne przemęczenie materiału. Znak, że wakacje się zbliżają.


A w nocy było bosko..........oooo.
I nie dlatego, ze Stany wkopały Ghanie.

dziećkowo

Dzieci są fantastyczne.

A moje takie są. A co.

Uwielbiam ich śmiech i ich teksty.

- Ale moje teksty są fajne, nie Młodej. Młoda ma do dupy teksty.
- Synu, wyrażaj się!
- Dupa to dupa, no co?

Oczywiście nie jest to równoznaczne z tym, że mnie nie denerwują. Oj denerwują, denerwują. Co ja mówię "denerwują", one potrafią mnie wkurwiać do potęgi. Zwłaszcza swoim zawieszeniem w czasie bądź płaczem.
Są takie chwile, kiedy najchętniej  podłączyłabym się pod kroplówkę z uspokajaczem. Na zawsze.
Powiem więcej, moją krew powinno wymienić się na inne płyny ustrojowe. Albo powinnam sama sobie wyrwać głowę.

Rano, upływający czas, kurczy emocje do wrzasku. A dzioba muszę wydrzeć, bo inaczej przyśpieszarki u dzieci nie działają, niestety.
Wrzask ściąga ich z planety przymulenia porannego.
- Ale ty krzyczysz!
- A ty nie wiesz co robić! Szlag mnie zaraz trafi, no idź myć zęby człowieku, co rano to samo,a ty nie pamiętasz!!!!! No ludzie trzymajcie mnie, bo łeb odgryzę ....

Oboje pobijają rekordy nie tylko w utracie pamięci, ale również w siedzeniu nad śniadaniem i ja sobie mogę mówić, prosić ....Ominąć śniadania się nie da, bo przecież dzieci są tak rano głodne tak, że spod kołder wręcz krzyczą: JEŚĆ! Do tego Młoda płacze, bo nie chce jakiejś części garderoby, tylko tamtą i to mega absurdalną,  bo sznurówka w bucie jest głupia, bo .....jest pięciolatką i świat uwiera ją pod piątym żebrem. I to paskudnie uwiera. Wciąż uwiera.
Syn natomiast potrafi się kręcić w kółko, bo zapomniał co chciał zrobić  i dokąd szedł mamrocząc przy tym nieustannie pod nosem.
- Ale ty się ostatnio rozgadałeś, synu.Gadasz i gadasz, że nie mogę...
- Po tobie to mam gadułko.
- Po mnie? Chyba, bo babci A.
- Po tobie, po tobie, ty, rozgadana gadułko.
- Działaj chłopie, a nie gadaj!

No i jeszcze cwaniaczy, ech....

- Synu, przestań łapkować mi ściany. Chcę tu obraz widzieć, a nie odciski twoich dłoni!
- Ale ślady będą ciekawsze!

- Jesteś dzieckiem i masz mnie słuchać! - wypaliłam argumentem z armaty bezradnej chwili rodzica.
- Ale ty też jesteś dzieckiem, tyle, że wyrośniętym!


Jest jak jest, a jak rozmawiam z innymi rodzicami to okazuje się, ze takie odchylenia są normą. I mamy polewkę z naszych dzieciaków.Taka forma zemsty rodzica -zlanie z dziecka. I jaka przy tym ulga, ze ta nienormalność jest normalnością.

- A ja ci będę na wszystko pozwalać - no proszę jak córka jest cudowna. A bywa przesłodka. Oj i to strasznie.
 Upomina się rano, wieczorem i w przedszkolu:

- A buziaczki i przytulaski?

Zresztą syn w tym te z nie odstaje, wciąż wiesza się na nas. Dwa pieszczochy. Ale jak urosną to kupię sobie fretkę, o!. Będzie podobnie, hahaha.

Dzieciaki są jakie są, ale najbardziej cieszę się z tego, że oboje potrafią razem bawić się, dogadywać i kłócić się też. Młoda uwielbia zaczepiać i droczyć się z bratem. Ale jednak trzymają sztamę.
I jedno o drugim pamięta co jest po prostu wzruszające.
Starszy wlatuje do kuchni i bierze ciastko nie tylko dla siebie, ale również dla siostry. Siostra też martwi się czy, aby dla brata starczy czekolady i dzieli wszystko na dwa. O nas też nie zapominają dopytując się, czy my próbowaliśmy, czy chcemy. Mamy nadzieję, że to nigdy im nie minie.

Syn zakończył swoją przygodę na Uniwersytecie Dziecięcym Unikids. Na zakończenie roku, podczas trwającej uroczystości, Starszy, jako jeden z trzech chłopców, otrzymał dyplom i książkę wręczoną przez burmistrza miasta. Piękne wyróżnienie. Wyróżnienie za obecność na wszystkich zajęciach.
A potem była zabawa z ciekłym azotem. Eksperymenty, które wciągnęły nie tylko dzieci, ale i rodziców.

Czasami sam chętnie coś czyta, a czasami wystawia rogi, kiedy proszę, by coś przeczytał. 

W klasie Starszy był najlepszy z testu czytania, czym nas zaskoczył., mówiąc, ze uzyskał najlepszy wynik

 Zdolna bestia.

Dzieciaki podczas warsztatów brały udział w eksperymentach, a po przez zabawę miały możliwość poznania wielu zagadnień z różnych dziedzin nauki.
I głaskały węże. I bawiły się modułami robotów. I czas spędzały świetnie.

Dzieciaki na koniec roku dostały płytę z zajęć rocznych. Czaderska pamiątka.

Oto obraz Starszego, który wraz z dwójką dzieciaków stoi na tle laboratorium chemicznego. Wszyscy są ubrani w białe fartuchy i okulary ochronne. Syn trzymając mikrofon prowadzi wywiad z "chemikami".
Zaskakujące ujęcie z "Efektów specjalnych w telewizji". Każde dziecko miało swoją rolę. Od dziennikarza, po dźwiękowca, oświetleniowca, po bycie aktorem.

Ile zostanie w głowie? Trudno powiedzieć, ale warto tą głowę poruszyć.

- A wiesz mamo, ze turkuć podjadek potrafi zjeść cała marchewkę w ciągu dnia?
- O, to ja jestem takim turkuciem, hahahaha.
- Ale on jest mały, a ty duża.
- No wiesz co? Ja duża? Chłopie, zapamiętaj - nigdy nie mów kobiecie, że jest duża, bo możesz zginąć od focha.

Uwielbiam gadki z synem.

- Chyba jednak pójdę do fryzjera i zetnę włosy.
- Masz zapuszczać włosy i wyglądać jak laska!

No proszę, coś ten chłop jednak uczy się...

Starszy trenuje do kolejnego egzaminu z karate kyokushin, który odbędzie się za parę dni. Trening to nic innego, jak kopanie liści na drzewie, a jak.

Mówi, ze tylko on z kolegą znają cały układ na 7 kyu, bo chodzą na wszystkie zajęcia. Skoro tak mówi, to pewnie wie co mówi.

Gram sobie w grę na kompie. Syn patrzy.

- Oj, chyba tego etapu nigdy nie przejdę.

- Wątpisz w siebie? Wątpienie w siebie w niczym nie pomaga, wiesz mamo....

Mistrzu mój :DDDD

Kyokushin oznacza dążenie do prawdy. Tą dyscyplinę trenowali miedzy innymi Ronald Reagan, Juan Carlos, Sean Connery oraz  Dolpf Lundgren.

Poniższy filmik opowiada o pozytywnych stronach ćwiczenia tej formy karate.

warto obejrzeć, posłuchać do końca

A za dwa tygodnie synuś wyjeżdża na 10-dniowy obóz treningowy. Nawet nie myślę i nie rozmawiamy o tym, bo i o czym. Jedzie to jedzie. Nie przeżywamy, by nie nakręcać jakiś emocji. Wierzymy, że da radę. Najgorzej pewnie będzie z Młodą, bo zostanie sama w domu. Coś wymyślimy, by nie było jej smutno.

W sobotę odbył się festyn przedszkolny. Program artystyczny był super. Zresztą jak występują dzieciaki to inaczej być nie może. Jedne maluchy ziewają, inne stoją jak słupy, a inne wykazują niezły talent w tym co robią.
Młoda też tańczyła. I to bez fochów. Szok.
Córkę czeka jeszcze jeden występ i to na deskach domu kultury. Występ w ramach zakończenia roku tanecznego z klubu Dance. Ciekawe, ciekawe ...bo Młoda to Młoda. Naprawdę bywa nieprzewidywalna.

Po festynie poszliśmy do teściów.
- Zrobić ci kawy?
- A będziesz do mnie gadać?
- Będę.
- To nic nie chcę, nie chce mi się ciebie słuchać, spadamy.
No nie ma siły na mnie, muszę podrażnić się z teściową. No muszę i basta. Ona jest taka drętwa, że wymiękam.
- Kawa, jaka kawa, my się piwa napijemy - i jak tu nie kochać teścia?

I tak z łojcem siedziałam na podwórku otwierając kolejne butelki. On wypił kapkę piwa, a ja resztę. Cudny stan leniwego odlotu. Dzieciaki biegały za muchami, za groszkiem, truskawkami, piłką, słońce świeciło, zimne piwo chłodziło. A potem lekko wymiękłam spuszczając wino.
Rausz to jest ten stan, który kocham, bo cóż mi zostało, skoro wciąż nie mogę jeździć, biegać, skakać ...
A seks.....no tak....
 -Pij, pij, będziesz łatwiejsza.
- To jeszcze bardziej mogę? Ech, i co z tego skoro wymiękasz.
- Poczekaj aż wrócimy do domu.
- Jasne, chyba na kawę- droczenie się z Moonkiem jest jak powietrze: niezbędny element wspólnej egzystencji.
Dziadek szybko przerwał naszą konwersację:
- Czemu nie zjadłeś pierogów? - zapytał się  Starszego.
- Fuuuj, babcia niedobre zrobiła.
- Widzisz, a ja muszę je jeść. I jeszcze na mnie krzyczy, że wydziwiam.
- To ona wydziwia przy tych przepisach - wtrącił się mąż - przecież ruskie to ser, ziemniaki i cebula, a nie jakieś cholerne dodatki.
- Ej, Starszy powiedz coś babci, obroń dziadka - podpuściłam syna.

Syn nie wiele myśląc wleciał do domu i nie bacząc, że do babci przyszła jej koleżanka, zaczął krzyczeć, by zaczęła robić pierogi ruskie jak kiedyś, a nie znęcała się nad biednym dziadkiem. Babcia dostała po nosie, bo jak to tak przy znajomej, słowa takie, przecież ona jest mistrzynią kuchni.
A dziadek miał zaciesz jakich mało.

A ja miałam stracha jakich mało.

Pewnego pięknego poranka siedzę przy lapku przeglądając neta. Słuchawki w uszach, kawa, cudowny stan reanimacji duszy, a tu nagle wdziera mi się głos w głowę:
- HAAALOOO!!!! HAAAALOOO!!!!
Głos?
Co jest?!
Patrzę na lewo- książki spokojnie leżą i żadna nie uśmiecha się.
Patrze na prawo i .......facet stoi na balkonie.
- Halo!!! Proszę sprzątnąć pranie, bo będziemy remontować balkony.

 I od poniedziałku zacznie się remont balkonu, remont futryn, egzamin Starszego, występ Młodej, a w sobotę impreza pogrzebowa, ech.....