Dialogi rodzinne :)

Muzyka do kolacji :)

a Mi rzekłaby: - no no, house of ynteligencja :P:)

- Mooniek, a co to leci?

- Nie wiesz? - oburzenie w jego glosie było lekko wkurwiające.

-Wiem, ale ty powiedz.

- To powiedz.

- MÓW!

- Handel, kobieto, Handel, jak mogłaś nie wiedzieć?

\- Wiedziałam, ale wolałam upewnić się, bo jak nie trafiłabym to byłbyś gadem złośliwym.

Dzizas, wiedziałam. Jego nie mieszam z innymi. wyjątkowo.

Czas kolacji jest tym czasem, kiedy mam ochotę pozbawić się owłosienia czaszkowego. Po prostu umieram od wymyślania dań i słuchania: to jest be, to jest a fuj, tego nie chce.  Po kwadransie menu zostało ustalone. Jednak pomimo, ze zostało ustalone, pomimo, ze zostało podane, nastąpiło zawieszenie dzieciaków nad stołem. Grrr...Czy ten dzień się kiedyś skończy? "Gra o tron" czeka,a one jakby czyhały na granice mojej wytrzymałości. Przewróciłam oczami.
- Synu, tym mnie nie denerwuj, bo zamienię się w dinozaura i cię pożrę!
A ten w śmiech:
- Chyba w głupawkozaura!

I mnie zmiótł tekstem swym, hahahahaha. Jedzonko stało na stole, a dzieciaki popadły w dziki śmiech. Do kuchni wszedł Mooniek. Popatrzył na nas jak na wariatów.

- Niech jedzą i idą spać.

- Może ty z nimi posiedź, bo ja wymiękam.

- Ty choć raz nimi posiedź - odparował mężunio i wyszedł.

- CO? Ja cały czas z nimi siedzę. Kurde, normalnie kupię kapcie, by mieć czym w ciebie rzucać!

- Kapciozaur!  - rykną syn i zaczął się głośno śmiać. A ja wraz nim.

Rano poleciałam do przychodni na badanie krwi. Rozumiem, ze trzeba być na czczo, ,że Polak głodny to zły, ale to trochę za mało, by wytłumaczyć te sceny i słowa ludzkie, jakie tam rozgrywały się. Zresztą, jacy ludzie...  tłum zamienił się w stado wilków, głodnych wilków,  które  w oczekiwaniu  na swój mięsny ochłap, warczały pokazując kły, Naprawdę, nie ma to jak życzliwość i zrozumienie człowieka dla człowieka. Zwłaszcza starości przez starość. A może faktycznie niektórym z wiekiem umiera mózg i zachowuje się jak zombie.

Zrobiłam obiad. Podałam na stół i  życząc smacznego poszłam spać. Sister of Mercy, którzy swoim brzmieniem chcieli poderwać wszystkich sąsiadów, w ogóle dla mnie nie istnieli. Co mi tam głośna muza, kiedy zaczynam chodzić już po własnym świecie. Położyłam się, zamknęłam oczy i przestałam istnieć. Musiałam. Czasami tak mam, jakby brakowało mi paliwa, do dalszego funkcjonowania. Sen niczym tankowanie energii. Za dużo bodźców dnia codziennego, by móc żyć. W szkółce, tej pomaturalnej, śmiali się ze mnie, ze potrafię zasnąć w każdym środku transportu i w każdej pozycji. W przychodni też mi się zdarzało. I w pracy za biurkiem. I w kościele. I na wizycie u rodziny. Tak więc zalegam i koniec. Poczułam tylko, że Mooniek kocem mnie okrywa....wie, ze marznę. Wie, ze jak zmarznę wstanę wkurwiona. Nie ma to jak urok osobisty...i mężowska troska. O swoje uszy...

Obudził mnie dźwięk telefonu. Leniwie otworzyłam oko, zerknęłam: numer nie mówi mi nic. Hm..

Do pokoju wszedł Mooniek.

- Ej dzwonili do mnie skądś, ciekawe. Słuchaj, może w sprawie pracy. Albo z przychodni: - i zmieniwszy ton głos mówiłam dalej -  "Mamy pani wyniki. Proszę jutro zgłosić się do lekarza prowadzącego, już panią zarejestrowaliśmy ...Umieram? Jupi w końcu! Genialna informacja!"

- Idiotka.

- Beton.

- Dobra, skończ. Dzwonili do ciebie z przedszkola, nie odebrałaś to zadzwonili do mnie. Jutro Młoda, jak ma wystąpić, to trzeba odebrać strój i bilety, a w ogóle to pomór mają, mało dzieciaków jest.

- Może weźmiemy ją na same występy. Zobaczymy.

Jakiś wirus panuje. Córka zasmarkanozakaszlana od piątku siedzi w domu . Syn od wczoraj ma temperaturę. Ja zaczynam powoli ćwiczyć zajoba.

- Zjedli obiad?

- Tak, stałem nam nimi z pasem.

- CO? - zaczęłam się chichrać. Co on mówi? W ogóle jakim pasem i o co chodzi. Nad tymi wyrośniętymi dzieciakami z pasem???? Śpię dalej czy co? Ale, no nie, seks mi się śnił. Bez pasa ...

- Stałem nad nimi z pasem. Nie rozumiesz?

- Hahaha, nie, nie rozumiem. Tak w ręku go trzymałeś i co? groziłeś?

- Co śmiejesz się. Inaczej, by nie zjedli.

- Separatysta putinowski, hahahaha.

- Nie , 50 twarzy Moonka.

- Z pasem to na pewno, hahahaha

I zeby to był koniec dziwnych dialogów....

- Kupiłam tą kawę specjalnie i zrobimy ją ....w tym.

- W tym?

- Noooo w tym.

- W czym?

- W tym.

Mooniek zaczynając się chichrać meczy mnie dalej.

- Ale w czym?

- Jejku zapomniałam, no w tym, - naprawdę wyleciało mi z głowy.

- W tym? - podjął temat jak zabawę, jak kotek, który bawi się motkiem.

- Tak w tym, no  wiesz w czym.

- W czym?

- W tym, noooo....... mam! w zaparzaczu, No jak on się nazywa?

- Ekspres?

- Nie, pendolino, hahahaha.

 Ekspres. ....ekspresową to miałam rozmowę z mamusią. Zadzwoniła do mnie.Generalnie nie rozmawiam z nia od afery feriowej. Nawet jak wczoraj była to herbatę zrobiłam i tyle. Ma wnuczątka niech im nawija, a ode mnie - sio. 

- Cześć. Co jest?

- Cześć. Jak mój wnusio?

No proszę jak martwi się o temperaturę Starszego. Babcia.

- Żyje. Jak go zabijemy i przerobimy na kotlety to cię zaproszę na obiad.

- Aha. Wiesz w Polanicy nie ma śniegu.

-Wstrząsające. A skąd wiesz, z tv czy pojechałaś?

- Dzisiaj przyjechałam.

- Tak? Fajnie, to baw się dobrze. Pa!

Jestem miła osobą. 

Takim wilkiem, który szczerzy kły. Za dużo widocznie pcheł w moim futrze siedzi.

Jedna z nich - jutrzejsza rozprawa*. Będzie Sprawiedliwość. Po polsku. Bleh.

---------------------------------------

* Za trzymanie kciukasów dziękuję z góry.