Utopiona dusza....

Miejski spacer ma swój styl 

płynie kolorowy film 

szumy miasta szepczą tak 

jak ćma wpadam w światła lamp 

już to wiem 

bardzo lubię głośny śmiech 

ref. 

Gdy chcę się napić to piję 

a kiedy senna to leżę 

świętem radości jest życie 

ja w żadne grzechy nie wierzę 

gdy chcę się napić to piję 

a kiedy senna to leżę 

świętem radości jest życie 

kiedy chcę grzeszyć to grzeszę 

Siadłam w kuchni. Nalałam sobie pięćdziesiątkę bimbru. Lista przebojów Programu Trzeciego trzeszczała niesamowicie zakłócając myśli. Wychyliłam do dna. Mocne. Dobre. Jeszcze raz...

Moskwa- Pietuszki.

Kurde, jak ja dawno nie słyszałam tych notowań.

Myśli pouciekały jak płochliwe myszki. Połapałam je. Dość ucieczek. Poskładałam w całość. I podlałam trzecią pięćdziesiątką. Zobaczyłam obrazek. O fuck!

O duszy nie już będę pisać.Wystarczył przedsionek.

Nie chcę nikogo martwić. Tak mam po prostu. Moja dusza to piekło.

Głębię swojej popapraności pozostawię zatem w słowach niezapisanych.

Ale zaśpiewam sobie:

Kiedy powiem sobie dość

A ja wiem, że to już niedługo

Kiedy odejść zechcę stąd

Wtedy wiem, że oczy mi nie mrugną, nie

Odejdę cicho, bo tak chcę

I ja wiem, że będę wtedy sama

Nikt nawet nie obejrzy się

I ja wiem, że będzie wtedy cicho

I tylko w Twoje oczy spojrzę

Tę jedną prawdę będę chciała znać

Nim sama zgasnę, sama zniknę

Usłyszę w końcu to, co chcę

Bo kiedy powiem sobie dość.....

                                     To może w końcu wyjdę z tej kuchni....

ale w butelce jest jeszcze dość motywacji, by siedzieć na tyłku.

Więc siedziałam tak sobie w tej kuchni, a w tle trzeszczała lista przebojów Trójki.

Przewertowałam myśli swoje. Skatalogowałam wspomnienia. Bez oszukiwania, że jeśli coś jest to jest, a nie że nie ma i nic nie znaczy. Ile czasu można się oszukiwać?

Przecież cholera pamiętam ten dotyk kuzynki, te łapanki chłopięcych rąk w piwnicach, te zapijanie codzienności do utraty przytomności, te poszukiwanie i gubienie siebie w swych pochylonych ramionach, w czyiś ramionach, niepewne stanie na nogach, poszukiwania własnej drogi w ciemnościach...jezozwierz, ucieczka przed ludźmi, dotykiem jakimkolwiek, istnieniem.....chcę istnieć, nie chcę istnieć, przepraszam, że istnieję.

Cholera...

Czwarty strzał.

Błysk jasności.

A do dupy z tym wszystkim. Zostało mi niewiele czasu zanim zwiędnę tak końca.

Kryzys wieku. Sensu życia. Wartości. Cud, że przetrwałam i jestem w takim punkcie życia jakim jestem.

Cud.

Zabijam w sobie człowieka dla bycia matką.

Na moment.

By ręką się nie trzęsła, gdy polewam.

A polewam.

Z życia małżeńskiego:

- Wiesz, idąc z duchem czasu, chyba skusze się na kobietę.

- Wiesz, ja się skusiłem i powiem ci, że to nic szczególnego.

Zabiłam się śmiechem.

Mistrz-riposta. I za to go kocham.

Z wzajemnością.

Chyba.

Uwielbiam te nasze rozmowy.

Bo w rozmowach tkwi siła. Siła, która tworzy kolejny dzień. Dzien bycia razem. Ale o tym przecież wiedzą nawet dzieci.

- Starszy a kochasz mnie? - zapytała Młoda w czasie jazdy autem.Ale

- Kocham, ale przestanę jak nie będziesz ze mną rozmawiać.

I tego będę się trzymać. Znaczy się rozmów i humoru.

Tylko szlag mnie trafia jak jasna cholera, że jestem przywiązana do domu. Jak pies do budy. Zaczynam wyć do księżyca:

-  Aaauuuuu!!!!

Mało kto rozumie mowę psa, sorki, suki.
Nie rozumiem siebie, nie rozumiem co się dzieje. Napiję się.
Wasze zdrowie!

Powracam do żywych.

By umrzeć wśród ciepła.

I to jest dowód na to, że nie mogę się zatrzymywać.

Muszę biec, biec, wciąż biec....tylko czasami bywam jak zaklęta w marmur.

Pragnienia, które cicho zgasło

Ogniska, które rozwiał wiatr

Już nie rozpali nic

Moim całym światem sny

I tańczę wśród snów i tańczę wśród łez

Już chyba nie ma, nie ma mnie

I tańczę wśród snów i tańczę wśród łez

Już chyba nie ma, nie ma mnie

Dusza odeszła....

--------------

Piękny film, wzruszający ........

http://www.filmweb.pl/film/Z+mi%C5%82o%C5%9Bci+do...-2012-628256