olerna dusza

Przejściowe pory roku nie są dla mnie najlepsze. Dla nikogo takiego jak ja. Obłęd lubi wracać jesienią lub przedwiośniem. Lubi niż, mgłę, ołowiane zachmurzone niebo. Budzisz się rano i masz do dyspozycji albo nieokreślony lęk, albo smutek. A czasami jedno i drugie. Chciałbym obudzić się pogodnym i uśmiechniętym lub przynajmniej obojętnym, ale jedyne, na co mogę liczyć, to wybór między trwogą a rozpaczą oraz nadzieja, że nie zwariuję do reszty.”                                - Jarosław Grzędowicz (z książki Popiół i kurz. Opowieść ze Świata Pomiędzy)

Czasami zawisnę jak nietoperz w jaskini. W ciemności swej głuchej. 

Mój wiek mówi zacznij żyć, póki się ruszasz, bo zbliżasz się na przydział M1. 

A co ja chcę od życia? 

Nie wiem.

Wiem.

Strach, że nie zdążę, podsycany jest kryzysem. Kryzysem zrodzonym w braku 

harmonijnego przepływu endorfin. Okres przypływów i odpływów.

Naprawdę czuję się czasami jak postać rysunkowa. 

BUM!

To się nie dzieje....nie.....

Stanęłam przed lustrem. Spojrzałam .....wiem, że muszę rozwinąć skrzydła póki jeszcze mam 

siłę. I chęć.


Choć czasami nie mam chęci wstawać z łóżka.

Choć chcę wyruszyć przed siebie-gdziekolwiek, w jakąkolwiek przestrzeń.

Zamiast przeglądać oferty pracy buszuję po repertuarach teatrów, po koncertach.

Powstają w głowie plany weekendowych wypadów.

I zarys nowego tatuażu.

A potem niemoc sprawia, że nie ruszam się z łózka. Nie ruszam się, nie ruszam się czekając 

do ostatniej chwili, po czym pędem rzucam się na toaletę.

Zapadam się gdzieś w sobie.

Gdyby nie dzieci, kupiłabym bilet do Indii. Życie za wolontariat. Może by się udało. Pięć lat i 

pochówek w Gangesie. Albo co tam. Wędrówka od winnicy po winnicę.

Tylko po co mi to skoro tutaj mam wszystko? A po co piłam szukając zagubienia?

Zawisłam nad swoim brzuchem. Jest,  jak nigdy, posiniaczony od zastrzyków.  Pozieleniała 

słonina, bleh... To żółte to nie są promienie słońca uchwycone w jantarze, nie, to jad.

Zawisłam nad swoim sadłem trzymając w ręku strzykawkę. Nie wiem, gdzie wbić. Nie wiem, 

a jeszcze czekają mnie trzy ukłucia. Trzy! Raz, dwa, trzy ...Raz, dwa, trzy....

....biały był ból który przeszył ją 

i nóż w jednej chwili błysnął 

w sercu motylim 

pył ze skrzydeł i krew na mankietach ....*

"Tyle wytrzymałaś, to jeszcze wytrzymasz" - gadam do siebie, ale bez przekonania.

Nienawidzę igieł. Patrzę od dziesięciu minut na nią i nie mogę, ..... nie mogę.

Do pokoju wleciały dzieciaki.

- Jeszcze nie wbiłaś?

- A chcesz za mnie to zrobić?

- NIE! Żartujesz prawda?

- Prawda. Zaraz wbiję.

- Mamo, a to boli?

- Trochę, ale nie za bardzo.

Zdopingowały. 

- Patrzcie - strach jest niczym wobec zdrowia. 

Cyk. Szlag, krew ...

- Ja bym tak nie mógł.

- Uwierz mi, że mógłbyś. 

Nigdy nie miałam takich numerów. Fuck, bleh ......

Ale mam.  Moje wejście pod prysznic rozwala mnie. Muszę usiąść na taborecie, przerzucam 

nogi przez próg, wstaję w brodziku na zdrowej nodze i jestem. Powrót to siad i przerzut nóg 

na dywanik. Bomba, fantastycznie, rozwijam swoje skrzydła, czerwone skrzydła. 

Feniks wyrwany z popiołu...

....wierzę w cud

a poza tym

co ja wiem o życiu

tylko tyle ile muszę wiedzieć

a poza tym

kocham przecież muszę przeżyć

wierzę w to co muszę wierzyć

i naprawdę jestem

wierzę w cud.........**

------------

* - tekst piosenki Czarna Inez - zespołu Raz, dwa, trzy.
** - tekst piosenki Bynajmniej zespołu Raz, dwa, trzy.