Utopiona dusza....

Miejski spacer ma swój styl 

płynie kolorowy film 

szumy miasta szepczą tak 

jak ćma wpadam w światła lamp 

już to wiem 

bardzo lubię głośny śmiech 

ref. 

Gdy chcę się napić to piję 

a kiedy senna to leżę 

świętem radości jest życie 

ja w żadne grzechy nie wierzę 

gdy chcę się napić to piję 

a kiedy senna to leżę 

świętem radości jest życie 

kiedy chcę grzeszyć to grzeszę 

Gadziątka

- Ja lubię chłopaków i dziewczyny - stwierdziła Młoda.
- A ja nie lubię dziewczyn - odpowiedział syn - oprócz mamy i ciebie.
- Lubisz mnie? - radocha i zdziwienie w głosie Młodej odbijały się od każdej wymówionej literki.
- Lubię, ale nie kocham.
- Aha - odpowiedziała Młoda smutno.


- Mamo, robimy przyjaciółki?
- No pewnie.
Kładę dłoń na dłoni Młodej i lecą one w górę, a córka drze się:
- Przy ja ció lki   nie   ma   le pszej   spół  ki !!!!!!!



- Młoda, patrz gruby mam brzuch? - Starszy zaczął się wyginać przed siostrą.
Parodiują mnie?!!!!!!!!!
- Nie, a ja?
- No trochę.

Młoda zaczęła wcinać sałatę, pomidora, przestała wołać o słodycze, nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło.



- Słuchaj synu, jutro jest Dzień Kobiet, może z tej okazji wręczysz dzisiaj dziewczynom  coś słodkiego? Byłoby miło.
Starszy zrobił głupią minę.
- No dobra.
Zaskoczył mnie tym. I totalnie. No dobra.? Przecież dziewczyn nie lubi. J a s n e ...
- Super.

I poszedł do szkoły z lizakami. Wręczył je koleżankom i pani.

Oprócz niego jeszcze dwóch chłopaków ofiarowało dziewczynom słodycze.

Porozmawialiśmy na ten ten temat: jak fajnie jest komuś coś dać, mile zaskoczyć.


Niech się uczy, bo czym skorupka za młodu.....

marudzenia nie czytać- brutalne

Mina kuriera i zmarszczenie nosa było pięknym widokiem. Widokiem, który mnie rozbawił. Chyba osiągnęłam dno. I szczyt wstydu. Trudno.
Każdy ma prawo na słabsze dni.
Zwłaszcza gdy prochy stoją, gdzieś na górze, poza zasięgiem. Podwójny ból. Potrójny dół. Kur**a, ja pier**lę, nie mogę .....

A mówiłam, że jestem mistrzynią rozpierdzielania duszy. Nie ma to jak sekcja radochy. Pokrojona kona u stóp udręczonego ego. Wbijam w te strzępy zęby. Delektuję się ....Rozpacz ma odstręczający aromat, ale za to wybornie smakuje. Niczym ser pleśniowy...trzeba to po prostu lubić.

Tak jest łatwiej. Zakopać się i odlecieć. Przestać istnieć. Tylko warczeniem określać swój byt.

Ale takie chwile zostawiam na specjalne okazje.

Ta była nią.

Zazwyczaj idę na wódkę i zrównuję wszystko, a teraz jakoś...nawet napić się nie mogę.

Czuję się jak zwierzę w klatce.

A z sobą nie chce mi się rozmawiać, bo ...nie i już.

Zapadłam się w obrazach ...

Nie wiem ile czasu trzeba, by piżama stała się skórą. Każdym włóknem zrosła się z każdą tkanką.
Po co wstawać skoro nie można iść?
Po co iść skoro nie ma gdzie?
Po co gdziekolwiek iść skoro nie chce wstawać się ....
zresztą po co wstawać, skoro nie można iść?

Sztuka jest ucieczką od szaleństwa, szaleństwo jest mostem do sztuki.
O ile po drodze nie utopi się, gdzieś. W szuwarach.

olerna dusza

Przejściowe pory roku nie są dla mnie najlepsze. Dla nikogo takiego jak ja. Obłęd lubi wracać jesienią lub przedwiośniem. Lubi niż, mgłę, ołowiane zachmurzone niebo. Budzisz się rano i masz do dyspozycji albo nieokreślony lęk, albo smutek. A czasami jedno i drugie. Chciałbym obudzić się pogodnym i uśmiechniętym lub przynajmniej obojętnym, ale jedyne, na co mogę liczyć, to wybór między trwogą a rozpaczą oraz nadzieja, że nie zwariuję do reszty.”                                - Jarosław Grzędowicz (z książki Popiół i kurz. Opowieść ze Świata Pomiędzy)

Czasami zawisnę jak nietoperz w jaskini. W ciemności swej głuchej. 

Mój wiek mówi zacznij żyć, póki się ruszasz, bo zbliżasz się na przydział M1. 

A co ja chcę od życia? 

Nie wiem.

Wiem.

Strach, że nie zdążę, podsycany jest kryzysem. Kryzysem zrodzonym w braku 

harmonijnego przepływu endorfin. Okres przypływów i odpływów.

Naprawdę czuję się czasami jak postać rysunkowa. 

BUM!

To się nie dzieje....nie.....

Stanęłam przed lustrem. Spojrzałam .....wiem, że muszę rozwinąć skrzydła póki jeszcze mam 

siłę. I chęć.

Skradziony sen

To było tak ze środy na czwartek roku pańskiego cholernie dziwnego .....





- Mamo, wiesz, że jest czwarta rano? MAAMOOO!
- Co? - zapytałam zaspana.
- Wiesz, że jest czwarta rano?
- Czwarta rano? A ty co robisz?
- Nic.  Ja nie śpię, hahahhaha.
No, naprawdę zabawne.
- To idź turlaj dropsa.
- Co?
- Dobranoc kochanie.
Głowa opadła mi w poduchy, skąd nagle wyskoczyła: syn trzasnął drzwiami od toalety. Jezu! kiedyś wywalę te drzwi i będzie miał!
Odnotowałam : Zrobić trening cichego zamykania drzwi" i odpłynęłam.

Powrót z wygnania

CZWARTEK

Znowu zapytałam, podczas wizytacji, szanowne grono co z moim kolanem, bo nie dociera to do mnie, co zostało powiedziane, a właściwie to nic nie zostało powiedziane.
- No ale co jest uszkodzone?! Chcę wiedzieć!
- Ile razy będę mówił- ordynator wykazał zniecierpliwienie - wiele rzeczy, zapomnij o sporcie. Dlaczego pacjentka nie ma szyny? Ma już ćwiczyć, a jutro wypis.

Zatkało mnie. Co? Już jutro? W końcu jutro? HURA! Wychodzę.

Szyny? Jakiej szyny?
Może szynki? No szynki to ja tutaj nie mam

Wygnanie - środek

cd. wydarzeń sprzed tygodnia :)

Nie muszę mówić, że zaśnięcie w takim miejscu bez przytulasków i całusów dzieciaczków oraz mężula to w ogóle kosmos. Banicja na wyspę tęsknoty. Bo to jest oczywiste jak to, że w dzień świeci słońce, a w nocy, księżyc. Więc pisać o tym nie będę. Bo to smuty.

Wtorek - drugi dzień na wygnaniu

Zasnęłam. Obudziła mnie ręka z jakimś przedmiotem przy czole. Wrzasnęłam podskoczywszy na wyrku. Co to? Eter i wymiana narządów?!
- Przepraszam nie chciałam wystraszyć, mierzę temperaturę. Jest w porządku.
- Nic nie szkodzi.......dzień dobry.
Zerknęłam na telefon - 5.50. Jezu, wkopałam się z powrotem w pościel. Obok pani zaczęła już mówić. Zwiałam w sen.

Pierwszy dzień na wygnaniu...

Przetrwałam. Przeżyłam. Będzie dobrze. Bo macie moc. Dzięki za ciepłe słowa. Modlitwy * i wsparcie.

Ale po kolei ....




W poniedziałek zgłosiłam się na Izbę Przyjęć. Było gęsto od ludzi. Czekaliśmy nie wiadomo na co. Pani siedząca za okienkiem popijając kawę klepała coś na klawiaturze. Nikogo nie przyjmowała.
W końcu zgłupiałam i zapytałam się kolesia stojącego obok, czy też czeka na przyjęcie na oddział.
- Tak jak tu wszyscy,,,
- To dlaczego nikt nie przyjmuje?
Pytanie pozostało bez odpowiedzi. Stanęłam jak baran w tym stadzie i czekałam na swoją kolei. Pani zaczęła przyjmować, ale szło to jak krewa z nosa. Miałam ochotę wpaść tam, za okienko i odgryźć jej szyję. Noż kurde, jak nie klepała jednym palcem to myliła się, to wpadała w zagubienie do osłabienia mojego.
Głód tylko zaostrzał moje zmysły. Zbliżałam się do granicy szaleństwa...
- Ale ja, ja nie mam skierowania - doleciał do mnie głos starszej kobiety. Dygotała cała - to ja zostawię bagaż, zaraz mam autobus, skierowanie na pewno leży w kuchni, na stole, przyjadę, mogę tu zostawić swoje rzeczy?
Pani uspokoiła kobietę, że nic się nie stało, że zostanie przyjęta i niech spokojnie jedzie po zapomniany dokument. Starsza kobiecina wyrwała jak na miotle. Miała szczęście, że mieszkała w tym mieście.

Znowu zapadła  nuda, a ja zapadłam się w sobie..

To BI or not to BI?hm...

Zaciągnęłam męża na zakupy. On ma kartę a ja potrzeby. Bielizna, elektroniczny pilnik do stóp, kremy,

bajera :D

 podkład, tusz etc oraz wizyta u fryzjera. I do tego kupiłam sobie uroczą  piżamkę,  z osiołkiem i z napisem happy. Bo takim szczęśliwym zwierzęciem jestem.