Dawno, dawno temu, za górami ...

Do Mooonka wpadł kolega. Skin,schizofrenik, opętany gościu muzyką. Gość nie z tej planety, ale jakże wymiatający.
Choroba nie wybiera. Koleś nie dość, ze musi walczyć z głosami  w głowie to jeszcze martwi się o byt, bo renta jest tylko jałmużną. Wstyd drogi rządzie, wstyd. Nie tak powinno być.

Zaczęliśmy rozmawiać. Długo go nie widziałam. Ale zapamiętał mnie, bo ostatnim razem jak widzieliśmy się to poczęstowałam go papierosem.
 - I to był malborasek.
- Żartujesz? hhahaha
A było to jakieś dwanaście lat temu. A mówią, że palenie szkodzi. Bzdura, pomaga w wielu sprawach. Ha! Przecież ludzie na uczelniach  zawsze integrowali się na palarni.




Przypomniały mi się dawne czasy....

W szkółce działo się wiele rzeczy. Bywałam tu i tam.
W tej jak i w tamtej knajpie.
Zalewałam swój nihilizm. Nihilizm egzystencjalny.
Po co trwać skoro nie ma nic. I nic nie będzie. Bezsensu wszystko. Cały ten świat. Trwanie bez celu. Wszystko może trafić szlag albo pech na ulicy.
Szukałam swojego zagubienia gubiąc się w nocnym życiu miasta.
A może szukałam jakiegoś ratunku?
W ciemnościach szybciej można znaleźć światło.
Zapijałam się, by bełkocząc zrozumieć bełkot ludzi.

W pewnym momencie trwania przy barze, kiedy sączyłam browara podszedł koleś. Swastyka na palcu, wytatuowany pająk na łysej głowie. Zaczęliśmy rozmawiać. Skinów nigdy nie znałam, więc nie mogłam sobie takiej okazji podarować. Ach ta ciekawość świata. Prowokacyjne pytania. Zgrzyty przy wymianie poglądów.
I zakład: kto szybciej wypije piwo.
Przegrał flaszkę.
Można było się spodziewać, bo kumple, stare punki, zawsze mówili, że skiny to cieniarze.
Kiedyś była walka.
Teraz o nic nie walczy się.
I rząd czuje się bezkarny.

Kiedy skin wyszedł, przysiadł się stary znajomy. Recydywista. Oj , miało się te znajomości. Też ciekawy człowiek.
Lubiłam rozmawiać z takimi zbłąkanymi duszami. Ciekawe mieli historie. To nie były historie nie odrobionych lekcji.To było życie. Prawdziwe życie.

Prawie wszystko zaczyna się w domu, a potem ten bałagan potrafi wciąż  trwać na ścieżce życia. Miłość też go nie uratowała. Z niej pozostał syn. Dla którego robił zawsze placki ziemniaczane. A były boskie nie powiem, bo nie raz i dla mnie robił. Wyciągał z knajpy i stawiał na nogi. Zakochany był. Ale znowu pechowo. Anioł mego losu.

W pewnym momencie opuściłam swój stołek barowy wychodząc z lokalu na moment.
Kiedy wróciłam recydywa ze skinem walili się po mordzie.
Jakoś każdy z nich poczuł się do obrony swojej własności. Czyli mnie.
Nie czułam w tym rycerskości.
To było jak walka zgłodniałych samców o kąsek.

Skin przegrał flaszkę. Honorowo postawił. Jego mama zrobiła pyszny obiad. Życie toczyło się swoim torem....

Skin też się zakochał, ale wówczas odeszłam.
Jak od każdego co mówił : "kocham". Tyle, że co mi po tym? Co mi po takiej miłości ...

By stracić głowę trzeba zrobić to z głową.

Nihilizm nihilizmem, ale są w życiu pewne priorytety. To one wyznaczają nam kierunek.
Topiąc swoje życie to jednak, choć absurdalnie, nie chciałam jego zmoczyć.
I chłopaki zmoczyli, choć nie zamoczyli.

A z historii tej został tylko ten kawałek  ....Konkwista, kapela o której rozmawiałam dzisiejszego wieczoru.

Siedzisz

w opuszczonej knajpie

deszcz wystukuje monotonny rytm.

Za oknem ulica tonie w ciemnościach

Czasem ją rozświetli błyskawicy blask.

Słowa,

które pamiętasz,

jakbyś usłyszał je dziś.

Wspomnienia,

tych kilka starych zdjęć.

Za to kumpela przypomniała mi wyjazd do Paryża w ramach Taize- wspólnoty modlitewnej.
Kiedy my, wariatki, spaliśmy u zakonników. Co tam się działo?! O  tym innym razem ...

http://www.deon.pl/religia/kosciol-i-swiat/komentarze/art,48,spotkanie-taiz-15-lat-temu-w-paryzu.html